Wij Allen Per Persoon In Eenheid

Ander Europa

Geld, Goud en Geopolitiek

Over

De Europese Unie (EU) is niet het Europa dat we willen, integendeel, het is een ondemocratische politieke structuur, die grotendeels aan de controle van burgers en zelfs van nationale parlementen ontsnapt, en die haar illegitieme macht aanwendt om een neoliberale agenda door te drukken.

Een open platform voor Nederland en Vlaanderen voor al wie mee wil nadenken met als inzet een ‘ander Europa’, tegen het autoritair neoliberalisme van de EU.

ander europa www.andereuropa.org

  • Denkend aan de komende verkiezingen…
    by Herman Michiel on april 22, 2024 at 2:57 pm

      De verkiezingen komen eraan, in België wordt het zelfs een electoraal festival (Europees, regionaal, federaal in juni, en gemeentelijk & provinciaal  in het najaar). Wordt het ook een festival van de democratie? Onder de titel “De aftakeling van de welvaartstaat en de dood van de sociaaldemocratie” stuurde een lezer ons zijn bedenkingen. Theo Aerts 22 april 2024   De laatste 50 jaar heeft de politiek, en meer in het bijzonder de sociaaldemocratie, de capaciteit verloren te denken in termen van het openbaar nut. In publieke zaken wordt er vandaag de dag gedacht en gesproken in economische termen en zelden of nooit als zaak van het algemeen belang. Politiek wordt niet gedacht in termen van : “is het  goed?”, “is het slecht?” maar eerder “is het efficiënt, brengt het op , levert het een bijdrage aan het BBP?” We stellen ons economische vragen en we praten in economische termen wanneer het over publieke zaken gaat. Kortom we verwachten dat de staat een verdienmodel is. Sinds de diverse financiële en economische crisissen dringt zich de vraag op: ”Heeft het gewone volk ook recht van spreken wanneer het om Staatszaken gaat? Wie heeft de macht in een gezonde democratie, de burger of de kredietverstrekker; de Staat of de Markt?” Politieke leiders, Europese en nationale, verzwijgen hun antwoord in deze verkiezingsperiode. Hun antwoord luidt immers: “ Goed is wat goed is voor het vertrouwen van de internationale kapitaalmarkten”. Conclusie: niet het volk maar de markten bepalen de politiek. Alan Greenspan zei het heel duidelijk: door de globalisering is politiek minder relevant. Gevolg: het doet er nauwelijks toe wie aan het hoofd van een regering staat Een uitzondering is misschien de nationale veiligheid; is het daarom zo’n belangrijk item in de verkiezingsstrijd? De markt die de wereld stuurt, dat was niet het uitgangspunt van de bouwheren van de welvaartstaat, hun uitgangspunt was het wegwerken van de ongelijkheid. Maar vandaag definiëren we een mens door te wijzen op zijn gebreken: hij is arm, hij is kansarm, hij is een illegaal,  hij is … De arbeidsklasse kwam niet tot stand als een syndicaat van slachtoffers, maar als de enige die waarde schept . De vakbonden hebben een belangrijke rol gespeeld in de lotsverbetering van de werkende klasse, maar hun realisaties en hun verhaal over de kracht van het collectieve wordt weinig of niet overgebracht in ons onderwijssysteem. En … als de konijnen hun geschiedenis niet zelf schrijven, dan doen de jagers het. Dat ervaren wij en onze kinderen in hun geschiedenisboeken. Wanneer maakt de afgestudeerde voor het eerst kennis met de vakbond ? Het collectieve komt niet meer voor in het scenario van het individualisme. Zelfrealisatie in het gemeenschappelijk belang wordt aangezien als naïef en niet meer van deze tijd. Nochtans: wie bruggenbouwers doodt, vermoordt de toekomst! Rousseau zei over democratie: “ Pour que la démocratie fonctionne,  elle doit s'assurer que personne n'ait trop pour qu'elle ne puisse acheter l'autre et n'ait trop peu pour qu'on puisse l'achete »  ! [Opdat democratie zou functioneren moet ze ervoor zorgen dat niemand teveel bezit zodat hij anderen zou kunnen kopen, en dat niemand te weinig heeft zodat hij niet gekocht kan worden.]    

  • Een gemeenschappelijke EU kapitaalmarkt?
    by Herman Michiel on april 19, 2024 at 10:40 am

      door Frank Slegers 19 april 2024   Verleden donderdag bespraken de regeringsleiders van de Europese Unie op een Europese Top een rapport van de voormalige Italiaanse premier Enrico Letta. De inzet: de concurrentiekracht van de EU. Zijn advies: de Europese gemeenschappelijke markt voor energie, telecommunicatie en financiële diensten verder uitbouwen, want de markten van de lidstaten zijn te klein om op die cruciale terreinen wereldwijd de concurrentie aan te kunnen. Hij wil ook de regels voor fusies en overnames binnen de EU aanpassen om meer ‘Europese kampioenen’ te creëren. Of een fusie marktverstorend werkt moet niet beoordeeld worden binnen de Europese interne markt maar wereldwijd. Een gemeenschappelijke kapitaalmarkt bleek echter niet vanzelfsprekend. Een Europees speelveld scheppen voor banken, vermogensbeheerders en beurzen vereist dat Europees toezicht georganiseerd wordt, en dus gemeenschappelijke regels. Dat vinden belastingparadijzen zoals Luxemburg of Ierland geen fijn idee. De premier van Estland Kaja Kallas was van een ontroerende eerlijkheid: “Wij als klein land hebben niet veel concurrentievoordelen, maar we hebben wel een concurrentieel belastingsysteem, dus neem dat asjeblieft niet af”. Duitsland denkt ook dat Europese regels te veel extra kosten betekenen voor de bedrijven. En veel landen vrezen dat grote financiële spelers uit Duitsland en Frankrijk de winnaars zullen blijken in een gemeenschappelijke kapitaalmarkt. Gemeenschappelijke kapitaalmarkt Volgens Enrico Letta en anderen is een gemeenschappelijke kapitaalmarkt echter nodig om het nodige kapitaal te mobiliseren voor de grootste plannen van de EU. Er is immers veel weerstand tegen het verhogen van de begroting van de EU (nu ongeveer één procent van het BBP). Ook een herhaling van het met Europese leningen gefinancierd coronaherstelfonds stuit op veel weerstand. Een fonds voor ‘strategische technologieën’ werd al terug geschaald van 10 miljard euro naar 1,5 miljard euro. Een ander fonds voorgesteld door Letta om de uitbreiding van de EU te financieren stuit ook op de nodige scepsis. Nochtans zijn de financiële behoeften enorm. Volgens een rapport van Mario Draghi, ook al een oud Italiaanse premier, zal de vergroening van de EU 500 miljard euro per jaar kosten. De Europese Centrale Bank heeft het over 800 miljard euro per jaar, en de Europese Commissie lanceerde het cijfer van 1500 miljard euro jaarlijks. Natte vingerwerk dus, maar dat er veel geld mee gemoeid is lijkt wel zeker. Ook de wapenindustrie, die de vergroening als Europese prioriteit aan het overvleugelen is, heeft veel extra kapitaal nodig. En dan zijn er nog de plannen de EU uit te breiden met Oekraïne, Moldavië en de landen van de Westelijke Balkan. Die landen hebben ook veel geld nodig. Als de overheid dat geld niet kan mobiliseren, moeten private spelers gemobiliseerd worden, maar ook dat lijkt dus niet te lukken. Pessimisme Je kan je voorstellen dat de Europese leiders de vergadering verlieten met gemengde gevoelens. Hoge energiekosten en lege overheidsbuidels zetten al talrijke industriële bedrijven ertoe aan de Oceaan over te steken naar het beloofde land van Joe Biden. De EU stelt ook steeds minder voor: in 1993 stond haar economie nog voor 20 procent van de wereld, vandaag amper 13,3 procent. Ze wordt platgewalst tussen de VS en China, en binnenkort ook India. Of het crisisgevoel gaat leiden tot extra daadkracht is nog maar de vraag. Het gefnuikte Europees zelfvertrouwen speelt allicht ook een rol in de opkomst van extreem rechts, en haar hunkering naar het glorierijke verleden. Het slechte nieuws uit Oekraïne zal niet helpen. Volgens berichten in de media treffen de Russische raketten niet alleen de elektriciteitsvoorziening van Oekraïne, maar ook ondergrondse plekken voor de opslag van gas die de Europese Unie nodig heeft om haar voorraden op peil te houden. Misschien groeit de verleiding Oekraïne dan toch maar voor de Russische bus te gooien, om zo wat tijd te winnen, al leidt dit onvermijdelijk tot een crisis in de Atlantische familie. Tenzij Trump de impasse doorbreekt. Of Europees politiek links, dat traditioneel haar lot verbonden heeft met het lukken van de EU, in deze slangenkuil een eigen stem ontwikkelt valt af te wachten.    

  • ‘Aparte alliantie’ van La France Insoumise bij de Europese verkiezingen
    by Herman Michiel on april 19, 2024 at 9:19 am

      Fabien Escalona 19 april 2024   Fabien Escalona is een Frans politoloog, met een doctoraat gewijd aan de sociaaldemocratie in Europa. Hij werkte de voorbije zes jaar als journalist bij Mediapart. Dit artikel verscheen op 16 maart onder de titel Européennes: les Insoumis font “alliance à part” au sein de la gauche radicale op de (betalende) Franse online nieuwssite Mediapart. Mediapart doet vooral aan onderzoeksjournalistiek en werd in 2008 mede opgericht door journalisten die zich niet langer met de redactionele politiek van Le Monde konden verzoenen. We danken Fabien Escalosa voor de toelating tot vertaling en publicatie van zijn analyse. Situering van het artikel In onze bespreking Het bewegende landschap van links in Frankrijk werd al vermeld dat de linkse electorale alliantie NUPES rond Mélenchon’s LFI (La France Insoumise) uiteengevallen was en niet als dusdanig zou deelnemen aan de Europese verkiezingen. Maar de moeilijkheden voor linkse samenwerking zijn niet tot Frankrijk beperkt, en spelen ook binnen de Europese structuren van links, nl. de linkse fractie in het Europees Parlement en de Partij van Europees Links [i]. La France Insoumise speelt hierin ook een belangrijke rol en het is hierover dat het artikel van Escalona handelt. Als achtergrond is ook V. Bortun's artikel Voor Europees links is internationale solidariteit meer retoriek dan realiteit nuttig. (hm)   Op het Franse politieke toneel is de identiteit van de Europese lijst van La France insoumise (LFI), geleid door huidig Europarlementslid Manon Aubry, vrij duidelijk. Enerzijds moet de samenstelling ervan getuigen van een "volkse unie" waarbij de andere linkse partijen zich niet zouden hebben willen aansluiten. Anderzijds is de politieke ambitie om te verschijnen als het "vredeskamp", en te werken aan een breuk met de bezuinigings- en vrijhandelsdogma's van de Europese Unie (EU). Tegelijkertijd voert Manon Aubry op het Europese toneel campagne voor Nu het volk! [ii], een alliantie die grotendeels onbekend is bij het grote publiek. Het bijzondere van deze alliantie is dat er een aanzienlijk deel van de radicaal-linkse politieke familie bij betrokken is die sinds 2004 al over een Europese partij beschikt, de Partij van Europees Links. Net zoals de sociaaldemocraten, de groenen en de liberalen hun eigen Europese partij hebben, zou de Partij van Europees Links de krachten moeten bundelen die willen breken met het dominante economische en sociale model. Sinds 24 februari 2024 heeft de Partij van Europees Links (PEL) ook een Europees manifest voor de verkiezingen van 9 juni, en een leider in de persoon van Walter Baier, die al in december 2022 tot voorzitter van de PEL werd verkozen. In EU-jargon is deze Oostenrijkse communist de Spitzenkandidat van de PEL, d.w.z. de persoon die naar het voorzitterschap van de Europese Commissie zou worden gestuurd in het - meer dan onwaarschijnlijke - geval van een overwinning. Maar het was buiten dit institutionele kader dat Manon Aubry en haar medestanders een gezamenlijke verklaring aannamen in Parijs op 17 november 2023. Deze werd ondertekend door de officiële leden van Nu het volk! , te weten La France Insoumise, Enhedslisten (Denemarken), Podemos (Spanje), de Finse Linkse Alliantie (Vasemmistoliitto), het Portugees Links Blok (Bloco) en de Zweedse Linkse Partij (Vänsterpartiet). [iii] De verklaring roept op voor een "een project van radicale breuk" als "de stem van de werkenden, van allen die achterblijven en van degenen die vechten voor onze planeet". Vervolgens werd op 16 februari 2024 in Kopenhagen een top bijeengeroepen die ook openstond voor andere partijen. Daar kwamen een aantal engagementen uit voort, zoals het belasten van superwinsten, het beëindigen van de "absurde begrotingsregels" en "eerlijke handel”. Van de ongeveer vijftien aanwezige partijen ondertekenden een tiental de tekst, waaronder de zes officiële leden van Nu het volk!, evenals het Baskische EH Bildu, Déi Lénk (Luxemburg), Sinistra italiana en zelfs Die Linke. [De laatste twee zijn ondertussen ook lid geworden. Nvdr] "We willen een flexibel kader voor samenwerking creëren om een duidelijk alternatief te bieden voor het huidige systeem van EU medebeheer, verklaart Manon Aubry aan Mediapart. Meer in het algemeen is het ons doel om een links model voor de 21e eeuw te definiëren. We willen een politiek voorstel doen dat sociale en klimaatkwesties samen aanpakt, om zo een radicale verandering in het economische model teweeg te brengen.” Aubry ontkent elk idee van concurrentie met de Partij van Europees Links, waarvan sommige leden van Nu het volk! volwaardig lid zijn, terwijl LFI er slechts waarnemer is. Maar ze rekent erop politieke formaties aan te trekken die op 9 juni waarschijnlijk gekozen vertegenwoordigers naar het Europees Parlement zullen sturen, zoals regionale partijen in Spanje en Razem in Polen. Het initiatief legt de historische zwakte bloot van pogingen tot samenwerking tussen radicaal linkse partijen. Manon blijft overigens zeer bescheiden, wat scepsis oproept bij buitenstaanders.   Een netwerk met aanhangers die zich losmaken van de communistische traditie Nu het volk! lijkt deels complementair te zijn met de meer institutionele Partij van Europees Links, maar ook deels een concurrent ervan. Om te begrijpen hoe het zover is gekomen moeten we teruggaan naar de ontstaansgeschiedenis. Het begon allemaal in 2015, na de capitulatie aan haar Europese schuldeisers van de regering onder leiding van Syriza, de Griekse radicaal-linkse partij. Tussen januari 2016 en maart 2017 werden een half dozijn "Plan B-toppen" gehouden [iv] om te breken met het Europa van de bezuinigingen, waarbij overwegingen over ongehoorzaamheid aan de verdragen of zelfs uittreding uit de eurozone werden besproken. Het proces gaat niet verder dan deze voorbijgaande bijeenkomsten. Maar het vormt wel de basis voor de lancering van Nu het volk! in Lissabon in april 2018. Onderzoeker Vladimir Bortun, auteur van een boek over een decennium dat verloren was op het gebied van linkse samenwerking over de grenzen heen spreekt zelfs van een "plan B 2.0”. De eerste oprichters - LFI, de Spanjaarden van Podemos en de Portugezen van Bloco - kregen al snel de steun van Scandinavische partijen, die van oudsher wantrouwig staan tegenover de Europese integratie. Het is echter niet zozeer de radicale kritiek op de EU die de ruggengraat van het bondgenootschap vormt. Sinds 2018 zijn de noties van uit de euro stappen of ongehoorzaam zijn aan de verdragen afgezwakt, of zelfs in rook opgegaan. Sommige leden, zoals Podemos, hebben ze zelfs nooit echt in overweging genomen. Anderzijds maken de betrokken partijen deel uit van de nieuwste component van radicaal links, aanhangers van een uitgesproken cultureel liberalisme en die niet alleen strijden tegen het neoliberalisme maar ook het productivisme in vraag stellen. "Het is een alliantie die partijen samenbrengt die openstaan voor milieu- en feministische kwesties, die overtuigd zijn van een discursieve lijn waarin de wil van het volk en klimaatrechtvaardigheid centraal staan, analyseert politicoloog Vincent Dain. De oprichting van 'Nu het Volk' weerspiegelt de wens van LFI en Podemos om meer controle over te nemen van de partijen van de communistische traditie, die sterk waren in bestaande organisaties zoals de Partij van Europees Links". Het belang om afstand te nemen van de communistische identiteit en invloed bestond in feite bij alle drie de initiatiefnemers van de alliantie. In Spanje en Portugal werden Podemos en Bloco opgebouwd in rivaliteit met al lang bestaande communistische partijen. In Frankrijk brak Jean-Luc Mélenchon tussen eind 2015 en begin 2018 met het Front de Gauche, waarin de aanwezigheid van de Communistische Partij (PCF) hem moeilijk lag. "De communisten hebben traditioneel een aanzienlijk gewicht in de Partij van Europees Links, omdat zij er de oprichters van waren”, aldus Europees parlementslid Emmanuel Maurel, die op de LFI-lijst voor de Europese verkiezingen van 2019 werd verkozen maar nu op de PCF lijst staat voor de verkiezing in juni. “Pierre Laurent [PCF] was lang voorzitter van de Partij van Europees Links [van 2010 tot 2016]. Maar Mélenchon en anderen zien de communisten als een storende kracht.”  Tussen de communisten en de meer "rood-groene" culturen ontbreekt het niet aan geschilpunten, bijvoorbeeld over de plaats die kernenergie en gas moeten krijgen in de energievoorziening. Maar de drang om los te komen van de functioneringswijze van de Partij van Europees Links wordt mede verklaard door het feit dat het een institutionele machine is die moeilijk te hanteren en weinig dynamisch is. Toegegeven, de Partij van Europees Links telt nu bijna dertig aangesloten partijen. Er ontbreken echter nog belangrijke organisaties en de bestaande heterogeniteit blijkt al lastig te zijn in termen van coördinatie. Het interne besluitvormingsproces, gebaseerd op consensus, helpt de zaken ook niet vooruit, want het kan leiden tot traagheid in de besluitvorming en het kiezen voor de kleinste gemene noemer. Zelfs vandaag de dag is de Partij van Europees Links een van de zwakste transnationale partijen in de EU.   Bij de Europese "linkerzijde van links" is de samenwerking minimaal Deze zwakte komt tot uiting in het gebrek aan coördinatie tussen de Partij van Europees Links en de linkse fractie in het Europees Parlement (vroeger aangeduid als GUE/NGL), waarvan Manon Aubry covoorzitter is samen met de Duitser Martin Schirdewan (Die Linke). Deze fractie is overigens nog eclectischer dan de Partij van Europees Links, met een grote kloof tussen enerzijds orthodoxe communistische verkozenen die vasthouden aan een verouderd ideeëngoed (zoals de Portugese of Tsjechische KP) en anderzijds verkozenen van de ecologische school (zoals de Nederlandse Dierenpartij). "We zijn erin geslaagd overeen te komen over de essentie: de strijd tegen de vrijhandel en de bezuinigingen”, verdedigt Manon Aubry zich, die ook gelooft dat "gedurende deze parlementaire periode onze politieke identiteit sterker geworden is omdat we ons hebben uitgesproken over belangrijke kwesties waarin we ons hebben onderscheiden van de rest van het Europees Parlement". Maar uit stemstatistieken blijkt dat, in vergelijking met de andere progressieve fracties, de radicaal linkse fractie (GUE/NGL) het minst op één lijn zit in het hele Parlement (hoewel wel meer dan de extreem-rechtse fracties). Diezelfde statistieken wijzen er echter ook op dat de interne cohesie zwakker is dan die van de sociaaldemocraten en vooral dan die van de Groenen. "Het is een confederale fractie met volledige stemvrijheid voor de delegaties, legt Emmanuel Maurel uit. De heterogeniteit is het grootst bij veiligheids- en defensiekwesties en ook bij milieukwesties.” We kunnen hier de opvattingen over de Europese integratie zelf aan toevoegen, aangezien de stemmen van de fractie het meest verdeeld zijn als het gaat om beslissingen over de uitbreiding van de Unie of de herziening van de verdragen. Naast deze historische verdeeldheid over de relatie tot de EU, wijst de politicoloog Vladimir Bortun op andere factoren die de interne samenwerking binnen radicaal links belemmeren. Aan Mediapart verklaart hij dat "de partijen die er deel van uitmaken veelal de materiële middelen ontberen die nodig zijn voor duurzame transnationale activiteiten, want ze hebben weinig toegang tot overheidssteun (door een gebrek aan electoraal succes) of tot rijke schenkers (in tegenstelling tot extreemrechts). En ondanks het internationalisme waar radicaal links prat op gaat, geeft het prioriteit aan de nationale politieke arena. Dit is niet alleen te wijten aan haar beperkte invloed op Europees niveau. Het is ook een weerspiegeling van een reformistische visie die politiek vooral ziet in termen van scoren binnen de instituties en niet genoeg in termen van het opbouwen van volksmacht van onderaf.”   Sterke en zwakke punten van Nu het volk!  Is Nu het Volk! in staat deze structurele moeilijkheden te overwinnen? De ideologische en strategische cohesie lijkt groter dan binnen de linkse fractie of de Partij van Europees Links, wat in theorie gezamenlijke activiteiten zou moeten vergemakkelijken. Haar identiteit lijkt ook beter aangepast aan de bekommernissen van de hedendaagse maatschappij en de jongere generaties, in vergelijking met partijen die nog steeds getekend zijn door de communistische identiteit van de twintigste eeuw. Die staan lokaal wel soms sterk, maar zijn op wereldvlak structureel in verval. Het moet echter gezegd worden dat de activiteiten van Nu het Volk! tussen de oprichting en de huidige heropleving erg mager zijn geweest. Op de homepage van haar website vindt men geen enkele nieuwe melding tussen de aankondiging van een "nieuw begin” na de Europese verkiezingen van 2019 en de publicatie in november 2023 van de gezamenlijke verklaring. "Zowel Plan B als Nu het volk! zijn zeer geïnstitutionaliseerde aangelegenheden gebleven”, betreurt Vladimir Bortun, die spreekt van een "nogal elitair project", voorlopig althans. De alliantie heeft ook af te rekenen met de neergang van een van haar stichtende leden, Podemos. "De polls voorspellen een score van ongeveer 2% in de Europese verkiezingen”, zegt Vincent Dain, een van de specialisten over deze partij. “Het genereuze stemsysteem [v] zou de partij nog wel in staat kunnen stellen om Irene Montero naar het Europees Parlement te sturen, wat een minimale institutionele aanwezigheid zou garanderen. Maar het verlies aan schwung en invloed is enorm.” Om deze crisis te pareren is de gok van Podemos om het over zich heen te laten gaan en te wachten tot de Sumar-coalitie [vi], waardoor ze verslagen werd aan de linkerzijde, haar geloofwaardigheid verliest door zo dicht aan te sluiten bij haar centrumlinkse bondgenoot, de PSOE die de regering leidt. Niets wijst er echter op dat Podemos nog steeds een geloofwaardig alternatief zou kunnen bieden. Ondertussen zijn er steeds meer ontmoetingen tussen Sumar en de Europese Groenen, die het wel zouden zien zitten om Sumar-verkozenen op te nemen in de Europese groene fractie. De neergang van Podemos symboliseert het einde van een periode die werd gekenmerkt door de strijd tegen de bezuinigingen en die door de linkse partijen grotendeels werd verspild voor wat betreft een internationalistische praktijk. De huidige periode is er een waar de neoliberale dogma's niet verdwenen zijn, maar waar bovendien de opkomst van extreemrechts en de conflicten in Oekraïne en het Nabije Oosten de zaken nog complexer maken. Momenteel zijn de teksten van Nu het volk! nog te ontwijkend om zich een idee te  vormen  over hun inbreng op deze gebieden.   Noten (toegevoegd door de vertaler) [i] Voor een aantal termen, zie de Annex van Voor Europees links is internationale solidariteit meer retoriek dan realiteit [ii] Het initiatief gaat in Frankrijk door onder de naam “Maintenant le peuple!”, in Spanje als “Ahora la gente!” enz. [Nvdr] [iii] De website van Nu het volk! vermeldt inmiddels ook Die Linke (Duitsland) en Sinistra Italiana als aangesloten organisaties. [Nvdr] [iv] Zie bv. Plan B kwam bijeen in Kopenhagen [Nvdr] [v] Bij de Europese verkiezingen wordt een evenredige verdeling gebruikt bij de zeteltoewijzing. Dit is gunstiger voor kleine partijen dan bij veel nationale kiessystemen.[Nvdr] [vi] Over het ontstaan van Sumar, zie bv. Herschikkingen in de Spaanse linkerzijde [Nvdr]    

  • Verbod Palestinacongres Berlijn slechts topje van ijsberg
    by Herman Michiel on april 17, 2024 at 11:43 am

      16 april 2024 – De boycot door de Duitse overheid van het Palestinacongres in Berlijn is zeker ‘spectaculair’ te noemen, omdat er onder de gewraakte congresdeelnemers ook vooraanstaande personaliteiten waren zoals de gewezen Griekse minister van financiën Varoufakis of de chirurg en rector van de universiteit van Glasgow Ghassan Abu Sitta. Maar het wordt steeds duidelijker dat Israëls zionistische diaboliseringspolitiek van tegenstanders in zowat alle westerse landen geslikt wordt, en leidt tot intimidatie en repressief optreden door overheden. De ervaringen van ZinTV in Brussel zijn er getuige van. ZinTV is een kleine organisatie van media-activisten die proberen iets te doen aan de geringe belangstelling die sociale bewegingen genieten in de mainstream media. Dat gebeurt door het maken van eigen reportages, het vertonen van films of ter beschikking stellen van een ruimte voor activiteiten van derden. ZinTV is vooral actief in Franstalig Brussel en is gehuisvest, samen met een reeks andere geëngageerde groepen (een fietsatelier, een theatergroep, …) in het collectief CBO (‘C'est Bon d'Etre Ouvert ‘). CBO krijgt als culturele organisatie steun van de gemeente Jette en de Franse Gemeenschap. Ziehier het recent wedervaren van ZinTV. Sinds het begin van de oorlog in Gaza maakt ZinTV reportages over de solidariteitsbetogingen in Brussel, en vertoont ook documentaires over de Palestijnse kwestie. Wanneer dan Samidoun, een internationaal netwerk dat solidariteit organiseert met de vele Palestijnse politieke gevangenen in Israëlische cellen, vraagt om een avond te kunnen organiseren in een zaal van CBO, wordt dit toegestaan als passend binnen de missie van ZinTV. Maar het initiatief was pas publiek gemaakt of ZinTV kreeg van de gemeente Jette te horen dat ze door de Israëlische ambassade ingelicht waren over de organisatie van een ‘problematisch initiatief’ in de lokalen van CBO, en dat er door de veiligheidsdiensten een onderzoek werd ingesteld. Men insinueerde dat het beter zou zijn het evenement niet te laten doorgaan. ZinTV liet zich niet intimideren, de avond ging door en was een succes, er waren geen incidenten. Op de vooravond was gemeld dat de veiligheidsdiensten geen reden vonden om de avond te verbieden, maar dat agenten in burger zouden aanwezig zijn. Na het evenement werd ZinTV wel door de gemeente ter verantwoording geroepen, met insinuaties over de gemeentelijke subsidie aan de vzw. Dat alles speelde zich af in het najaar van 2023. Maar op 2 maart krijgt CBO het bezoek van een vijftienkoppige ploeg bestaande uit politieagenten in uniform en in burger, en inspecteurs van de overheidsdienst Justitie en Economie, en één van de sociale zekerheid. Dit wordt aangekondigd als een sociale inspectie (zwartwerk, fiscale fraude…), zodat ook documenten en telefoonnummers van CBO medewerkers mogen opgevraagd worden. Een van de inspecteurs evenwel zegt dat het bezoek het gevolg is van de avond met Samidoun in oktober 2023. De ‘sociale inspectie’ was dus maar een dekmantel om zich toegang te verschaffen en de CBO- medewerkers te intimideren. Het blijkt een welbekende aanpak te zijn bij bepaalde politieoptredens, bekend onder de naam ‘Al Capone methode’. Als er geen aanwijzingen zijn voor criminele feiten laat men het voorkomen als een normaal optreden van de sociale inspectie, die wettelijk bevoegd is voor allerlei onderzoeken. Zoals beschreven in een document van het Egmontinstituut maakt de Al Capone methode deel uit van het instrumentarium van BELFI, de Belgische cel voor de bestrijding van het terrorisme en zijn financiering [1]. En zo wordt de Israëlische regering weer eens op haar wenken bediend. Die schreef Binnenlandse Zaken aan met de vraag Samidoun te verbieden en de Europese coördinator ervan, Mohammed  Khatib, in het oog te houden. Hij riskeert nu inderdaad zijn Belgische erkenning als Palestijns politiek vluchteling te verliezen. En hoe lang zal het nog duren voor Samidoun, op de terrorismelijst van de Europese Unie, in België verboden wordt zoals nu al het geval is in Duitsland? De N-VA, met Kamerlid Michael Freilich als spreekbuis van de Israëlische regering in hun midden, doet in ieder geval flink haar best daarvoor. De bemoeienissen van Belgische overheden met een debatavondje in een zaaltje van een Brusselse deelgemeente zijn klein bier in vergelijking met een grote politiemacht die een internationaal congres manu militari stopzet, zoals verleden week in Berlijn. Maar het soort geniepige, nauwelijks bekende optreden van overheden [2] in Europa tegen alles wat de Israëlische overheid niet aanstaat is veel verbreider en waarschijnlijk ook veel efficiënter dan het met open vizier vertrappelen van democratische rechten. (hm)   [1] Zie Egmont Paper 89, Counterterrorism in Belgium: Key Challenges and Policy Options, blz 45-46. [2] We kunnen bijvoorbeeld verwijzen naar de intimidatie door de Vlaamse minister-president Jambon (N-VA) van Vrede vzw en De Wereld Morgen omwille van hun ‘bevooroordeelde’ communicatie over Gaza.  

  • Duitsland verbiedt Palestina congres
    by Herman Michiel on april 15, 2024 at 8:11 pm

      15 april 2024 - In het voorbije weekend zou er in Berlijn een Palestina Kongress plaatsvinden waarin ook de schuldige rol van Duitsland in de Israëlische oorlog tegen de Palestijnen zou ter sprake komen. Het congres werd georganiseerd door onder andere het Duits Palestina comité, de organisatie Joodse stem voor een rechtvaardige vrede in het Nabije Oosten, de beweging DiEM opgericht door de gewezen Griekse minister van financiën Varoufakis en vele anderen. Onder de aangekondigde sprekers, zowel Joden als Palestijnen,  was er onder andere de Brits-Palestijnse chirurg Ghassan Abu Sitta, onlangs benoemd tot rector van de universiteit van Glasgow, die als dokter zes weken in het gebombardeerde Gaza werkte; ook zijn bejaarde oom Salman Abu Sitta, die als geograaf de gevolgen van de Nakba in kaart heeft gebracht, zou via videoverbinding vanuit Londen tussenkomen. Voorts Yanis Varoufakis, Wieland Hoban,  de voorzitter van Joodse stem voor een rechtvaardige vrede, Irene Montero, gewezen Spaans minister voor gendergelijkheid, de Nederlandse ex-Israeli en antizionist Yuval Gal (die op een BIJ1-lijst stond) en vele anderen. Maar sinds vele weken was er van overheidswege en in de media een hetze ontstaan tegen het congres, met argumenten - als je het zo kunt noemen - over antisemitisme en goedkeuren van terrorisme. Politici van over het hele spectrum, Die Linke inbegrepen (Lederer en Breitenbach)  verenigden zich in een Alliantie tegen antisemitisch terrorisme, die vooraf verklaarde dat het Palestinacongres “antisemitische haat zou verspreiden” en dat Berlijn niet het centrum mocht worden van terroristenverheerlijking. De Bondsrepubliek heeft ook sinds enkele jaren een “commissaris voor het Joodse leven in Duitsland en de strijd tegen het antisemitisme”, Felix Klein, die vindt dat Israël een apartheidsstaat noemen neerkomt op antisemitisme en delegitimering van de Israëlische staat. Klein vond dat de 86-jarige Salman Abu Sitta het toegangsrecht tot de Bondsrepubliek moest ontzegd worden, want hij had het aangedurfd na de aanval van Hamas op 7 oktober te zeggen dat hij misschien ook wel door de afsluiting was geglipt, was hij wat jonger geweest en nog leefde in het concentratiekamp met naam Gaza. Het congres nam vrijdag al een moeilijke start met uren vertraging. Honderden politieagenten stelden zich op rond het gebouw, en aan de organisatoren werd gezegd dat voor redenen van brandveiligheid er slechts 250 mensen in de zaal konden, alhoewel ze een capaciteit van 1000 heeft. Tijdens deze tribulaties speelde zich nog een ander repressietafereel af aan de Berlijnse luchthaven. Daar kwam de reeds genoemde dokter Ghassan Abu Sitta aan die ‘s avonds op het congres zou spreken. Hij werd echter door de politie tegengehouden, drie uur ondervraagd en kreeg verbod om de Bondsrepubliek te betreden.   Een moeilijke start dus voor het congres, maar daar zou al na een paar uur een eind aan komen. De vertoning van de video met Salman Abu Sitta was het sein voor de politie om massaal binnen te vallen, de stroom uit te schakelen  en de voortzetting van het congres te verbieden. De bejaarde man had zogezegd een spreekverbod in de Bondsrepubliek en hem via video aan het woord laten was blijkbaar al reden genoeg om het congres manu militari stop te zetten. Ook Varoufakis was het verboden deel te nemen, zelfs via video, aan politieke activiteiten. Op zaterdag kwamen duizenden mensen protesteren tegen het vertrappelen van de meest elementaire democratische rechten. Op zondag konden de congresorganisatoren toch via internetverbinding een ‘Tribunaal tegen Duitse medeplichtigheid aan de genocide in Gaza’ voor elkaar krijgen; Duitsland is na de VS inderdaad de belangrijkste wapenleverancier aan Israël. De toespraak die Varoufakis zou gehouden hebben kunt u in vertaling nalezen op De Wereld Morgen.   Direct na het politieoptreden dankte de CDU burgemeester van Berlijn, Kai Wegner, de politie “voor haar afdoende interventie bij dit haatevenement; zo wordt duidelijk welke regels er van toepassing zijn in Berlijn”. Ook de sociaaldemocratische minister van Binnenlandse Zaken Nancy Faeser sprak haar tevredenheid uit. Begin april al hadden de jeugdorganisaties van de Groenen, de SPD en de liberale FDP de autoriteiten opgeroepen om op te treden tegen het antisemitisme en de verheerlijking van terreur die van het Palestinacongres dreigde uit te gaan. Over deze ontstellende feiten werd in de internationale pers misschien nog het best verslag uitgebracht door de Washington Post. En het devies van deze (niet bepaald linkse) krant past uitermate goed bij de feiten, een politiemacht die de elektriciteit uitschakelt om een congres te boycotten: Democracy Dies in Darkness. (hm) Toegevoegd op 22-4-24: Relaas door Varoufakis (in het Engels) van de boycot    

Translate »