Wij Allen Per Persoon In Eenheid

Ander Europa

Geld, Goud en Geopolitiek

Over

De Europese Unie (EU) is niet het Europa dat we willen, integendeel, het is een ondemocratische politieke structuur, die grotendeels aan de controle van burgers en zelfs van nationale parlementen ontsnapt, en die haar illegitieme macht aanwendt om een neoliberale agenda door te drukken.

Een open platform voor Nederland en Vlaanderen voor al wie mee wil nadenken met als inzet een ‘ander Europa’, tegen het autoritair neoliberalisme van de EU.

ander europa www.andereuropa.org

  • Europa investeert in oorlog en … ‘wederopbouw’
    by Herman Michiel on mei 20, 2022 at 5:53 pm

    door Herman Michiel 20 mei 2022   De Europese Commissie pakte op 18 mei uit met drie verklaringen die belangrijke gevolgen zullen hebben voor de EU-politiek van de komende jaren. Ze staan alle drie in verband met de oorlog in Oekraïne, maar bevatten geen voorstellen om daaraan een einde maken. Integendeel, er worden financiële middelen in het vooruitzicht gesteld om het vuur brandend te houden. En de al beperkte ambities van de Europese Green Deal worden verder afgebouwd door de promotie van infrastructuur voor fossiele brandstoffen.   REPowerEU In een eerste perscommuniqué wordt het REPowerEU- plan voorgesteld, “een plan om de afhankelijkheid van Russische fossiele brandstoffen snel te verminderen en de groene transitie te bespoedigen”. De Commissie denkt weer eens een slimme win-win-operatie aan het publiek te kunnen verkopen, waarbij we op korte termijn Poetin’s financiële bronnen opdrogen en ons bovendien nog vlugger van duurzame energie zullen voorzien. Noteer echter dat de  Commissie het alleen heeft over Russische fossiele brandstoffen, waarover ze op een hoogst demagogische manier stelt “dat het de  Europese belastingbetaler jaarlijks bijna 100 miljard euro kost”. De Commissie insinueert dat ze betere oplossingen in petto heeft voor de belastingbetaler. Zo heeft ze “een recordniveau van LNG-invoer en meer gasleveringen via pijpleidingen veiliggesteld.” Dat het Amerikaans schaliegas nog smeriger is dan het Russisch pijplijngas zegt ze er natuurlijk niet bij. Ze spreekt de Russische bewering ook niet tegen dat het Amerikaans gas 30 à 40 procent duurder is, al heeft de Commissie EUvsDiSiNFO in het leven geroepen om ‘fake news’ te weerleggen. De Commissie stelt wel een bijkomende 10 miljard € in het vooruitzicht voor bijkomende gasinfrastructuur. Hoeveel dit allemaal met een Green Deal  te maken heeft kan men bij Hamburg vaststellen, waar werken aan de gang zijn voor de bouw van een drijvende LNG-terminal. De Commissie berekende een prijskaartje voor haar REPowerEU. Tot 2027 is een extra 210 miljard nodig. Waar die zullen vandaan komen wordt door de Commissie niet gespecifieerd. Het is ook duidelijk dat de sociale gevolgen van haar voorstellen haar geen barst schelen. Het is zeer eenvoudig om in Brussel te beslissen dat de energie-efficiëntiedoelstelling moet stijgen, dat er een ’gedragsverandering’ moet tot stand komen (door middel van ‘specifieke communicatiecampagnes’) en dat inzet van warmtepompen moet verdubbelen. Welke maatregelen de Commissie zal nemen om de vele gezinnen te helpen die het nu al moeilijk hebben met verwarming en huisvesting is echter geen deel van REPowerEU. In een reactie stelt Greenpeace: “REPowerEU, het plan van de Europese Commissie om een einde te maken aan de Europese afhankelijkheid van energie-import uit Rusland, zal conflicten, mensenrechtenschendingen en milieuvernietiging blijven financieren, terwijl mensen in Europa met hoge energiefacturen blijven zitten.”  Corporate Europe Observatory (CEO, anti-lobby ngo) van haar kant toonde aan welke eminente rol de fossiele brandstofsector speelde bij de totstandkoming van REPowerEU. Het lukte de sector zelfs  om te blijven gas aankopen in Rusland, zonder de sancties te overtreden.   “Leemten in onze defensie dichten” Bij de topbijeenkomst van Europese staats- en regeringsleiders op 10-11 maart (‘ Top van Versailles’)  werd aan de Europese Commissie de opdracht gegeven om een inventaris te maken van “de lacunes op het gebied van defensie-investeringen en alle verdere initiatieven voor te stellen die nodig zijn om de Europese industriële en technologische defensiebasis te verstevigen.” De tweede persconferentie van 18 mei was daarvan de repliek (waarbij men verbaasd kan zijn dat op een goede maand tijd een zo complexe vraag kan beantwoord worden.) De bedrieglijke enscenering bestaat er in dit geval in  dat de Russische aanval op Oekraïne wordt voorgesteld als de reden waarom de EU een militaristische wending neemt, terwijl deze wending al jaren aan de gang is. “Europa, zet je schrap, Poetin komt, onze defensie-uitgaven moeten hoe dan ook de hoogte in, zoniet worden we binnenkort zelf onder de voet gelopen”: dat is de boodschap waarmee de EU in goed samenspel met de NAVO de militaire budgetten van de lidstaten wil doen verhogen, en zelfs een fundamentele bepaling uit het EU-recht doen verdwijnen. De Europese verdragen verbieden inderdaad het gebruik van het Europees budget voor militaire doeleinden. De miljarden die uit de EU ondertussen naar de financiering van wapens voor Oekraïne zijn gevloeid werden via een kunstgreep formeel buiten het budget gehouden (en daardoor ook aan de controle van het Europees Parlement onttrokken). Een andere kunstgreep van de EU-juristen bestaat erin Europees geld voor militaire projecten voor te stellen als ‘industriële’ initiatieven, waarvoor de EU wel bevoegdheid heeft. Toch is er steeds meer sprake van een herziening van de Europese verdragen, waardoor er zelfs geen kunstgrepen meer zouden nodig zijn om het militair-industrieel complex met Europees belastingsgeld te verrijken. Onder de Commissievoorstellen is er, naast de gemeenschappelijke aankoop van militair materieel “met BTW-vrijstelling” ook een“initiatief inzake kritieke grondstoffen”, nl. “wetgevingsmaatregelen, om onder meer de toegang van de defensie-industrie tot kritieke grondstoffen te vergemakkelijken”. Wat houdt dit in? Krijgt de toegang tot ‘bloedmineralen’ een strategische betekenis? Maar de Commissie denkt niet alleen aan grondstoffen, maar ook aan hersenen: moderne oorlogsvoering berust op wetenschap, en aan de Europese Investeringsbank zal dan ook gevraagd worden een inspanning te doen om de vorming van voldoende ingenieurs en wiskundigen te garanderen. Dat in dit verband ook de “Cassini Facility” wordt vermeld (met een investering van 1 miljard), laat duidelijk zien dat het niet zomaar gaat om Europese wetenschappelijke belangstelling, maar om een subsidiëring van het militair-industrieel complex. Tot welke conflicten dit zal leiden binnen de Europese krabbenmand van de defensieindustrie valt af te wachten. Zowel Frankrijk, Duitsland, Spanje als Italië zouden wat graag Europees geld binnenrijven voor hun wapenindustrie.   De Oekraïnse “finance gap” Als er in de EU een ‘defence gap’ is, is er in Oekraïne een ‘finance gap’. De Commissie doet voorstellen om “het financieringstekort van Oekraïne op korte termijn en de wederopbouw op langere termijn” aan te pakken. Voor de korte termijn hoopt de Commissie  leningen ten bijdrage van 9 miljard € te kunnen ter beschikking stellen door geld te lenen, gewaarborgd door het Europees budget. Op 19 mei beloofde de G7 (USA, GB, Canada, Japan, Duitsland, Frankrijk en Italië) van haar kant 17,5 miljard €. Veel indruk maakt het Europees aanbod in Kiev echter niet, want Zelensky’s financiële adviseur Mylovanov reageerde meteen dat er nood is aan giften, niet aan leningen. Het is inderdaad moeilijk in te zien hoe een grondig verwoest land aan de middelen zou kunnen geraken om internationale leningen terug te betalen, iets waar Oekraïne in het verleden al grote problemen mee had. Zelensky zelf liet eerder al weten dat er maandelijks 5 à 7 miljard $ nodig is voor de lopende uitgaven. Voor de langere termijn ziet de Commissie wel mogelijkheden weggelegd voor de Europese bedrijfswereld. Dat ziet ze zo: “Een internationaal coördinatieplatform onder de gezamenlijke leiding van de Commissie en de Oekraïense regering, zou fungeren als een overkoepelend strategisch bestuursorgaan, dat verantwoordelijk is voor de bekrachtiging van een door Oekraïne opgesteld en uitgevoerd wederopbouwplan. De EU zou steun voor administratieve capaciteit en technische bijstand verlenen. Het platform zou de steunverlenende partners en organisaties, waaronder de EU-lidstaten, andere bilaterale en multilaterale partners en de internationale financiële instellingen, samenbrengen. Het parlement van Oekraïne en het Europees Parlement zouden als waarnemers deelnemen.” Dat een parlement aan een belangrijk initiatief kan deelnemen ‘als waarnemer’ is inderdaad een van die vele Europese waarden… Er werd weinig gewag gemaakt van het trust fund, de ‘RebuildUkraine’ Facility, zoals Charles Michel op 21 april beloofde aan Zelensky. Het miljardenfonds zou beheerd worden door de Europese Commissie, en gespijsd met leningen en giften, komende van Europese lidstaten, Australië, de Europese Investeringsbank, de Wereldbank, het IMF, de G7 etc. Daarover ging op 5 mei een donorconferentie door in Warschau, in aanwezigheid van Charles Michel en Ursula von der Leyen, maar de voorlopige toezeggingen ten bedrage van  6,5 miljard $ verdwijnen in het niets bij de geschatte reconstructiekosten van 500 à 1000 miljard €. Uit de gedetailleerdere voorstelling van het plan komt wel duidelijk tot uiting dat hulp vanuit de EU gekoppeld is aan de aanvaarding van de neoliberale regels van het Europees communautair acquis. Ook dat belooft weinig goeds voor de Oekraïense soevereiniteit.    

  • Fort Europa: wie mensenlevens redt riskeert 20 jaar
    by Herman Michiel on mei 18, 2022 at 11:08 am

    18 mei 2022 - Deze week begint in het Italiaanse Tripani het proces tegen 21 mensen betrokken bij reddingsoperaties op de Middellandse Zee. Het gaat om bemanningsleden van de Iuventa, die naar aangeven van Amnesty International het leven van 14.000 vluchtelingen redden. In 2017 werd de Iuventa door de Italiaanse autoriteiten aan de ketting gelegd, waardoor een eind kwam aan het werk van de Duitse ngo Jugend rettet die het initiatief voor de Iuventa had genomen. Onder de beschuldigden bevinden zich ook medewerkers van Artsen Zonder Grenzen en Save the Children. Bij de eerste zittingen zal de rechtbank in Tripani erover beslissen of ze kunnen beschuldigd worden van “hulp bij het illegaal binnenkomen van Italië”, waarvoor men een gevangenisstraf tot 20 jaar riskeert. Bij gelijkaardige gevallen van criminalisering van hulpverleners werd door de openbare aanklager al het argument gebruikt dat de vluchtelingen “niet in acuut gevaar verkeerden”… Waarnemers van Amnesty zullen het verloop van het proces ter plaatse volgen. U kan uw solidariteit met de beschuldigden betuigen door een donatie voor de proceskosten.                                

  • Nieuwe gegevens over minimumlonen in Europa
    by Herman Michiel on mei 17, 2022 at 3:25 pm

    17 mei 2022 - Traditiegetrouw bracht WSI, studiecentrum van de Duitse vakbonden,  haar jaarlijks rapport uit over minimumlonen in Europa. De studie “WSI Minimum Wage Report 2022” kan gratis gedownload worden. De toestand op 1 januari 2022 ziet er als volgt uit:       Geïnteresseerden kunnen dit vergelijken met de gelijkaardige grafiek van een jaar geleden. Een paar dingen vallen in het oog. Groot-Brittannië mag dan de EU verlaten hebben en geen goede naam hebben qua sociale politiek, het minimumloon zit nog altijd in het koppeloton van Europa en steekt Duitsland en België voorbij. De twee oorlogvoerende niet-EU landen Rusland en Oekraïne zitten met een uurloon van 0,92€ resp. 1,21€ nog onder het niveau van Albanië en Bulgarije. Maar wat te denken van het kroonjuweel van de kapitalistische economie, de Verenigde Staten van Amerika, dat met 6,13€ per uur slechts drie keer het niveau van Bulgarije overschrijdt? De bovenstaande grafiek geeft het nominale minimum uurloon, wat niet noodzakelijk overeenkomt met de daaraan gekoppelde koopkracht.  Huurprijzen variëren bijvoorbeeld aanzienlijk in Europa. Daarmee rekening houdend komt men aan een iets andere verdeling, zoals weergegeven in grafiek 2 van het WSI-rapport. In de studie wordt herhaald verwezen naar de ‘Kaitz-index’. Daarmee wordt de verhouding bedoeld tussen het minimumloon en het gemiddelde voltijds loon. Als het minimumloon, omgerekend naar een voltijdse baan bijvoorbeeld neerkomt op 1200 € per maand, en de gemiddelde voltijdse betrekking van een loontrekkende 2000 € bedraagt, is de Kaitz-index gelijk aan 1200/2400 = 0,50. Daarbij is er nog de discussie of het gemiddelde loon, dan wel het mediane loon [1] gebruikt wordt. Grafiek 3 van de WSI- studie toont aan dat hiertussen aanzienlijke verschillen bestaan. Er is een soort akkoord bij een aantal vakbonden en sociale wetenschappers dat een aanvaardbaar minimumloon een Kaitz-index van 0,50 à 0,60 vereist, met in West-Europa het cijfer van 0,60 bij toepassing van de mediaan-definitie van de Kaitz-index. Met dit criterium slaagt geen enkele EU- lidstaat erin een redelijk minimumloon te garanderen! Het is te betreuren, en wat verbazend dat een vakbondsstudie over lonen zich beperkt tot het strikt kwantitatieve aspect, en bijvoorbeeld niet ingaat op de eis voor een minimumloon van 14 € zoals die in Nederlandse en Belgische vakbondskringen verdedigd wordt. De bewering in de inleiding dat het voor 2022 geplande minimumloon van 12 € van Duitsland “van een achterblijver een pionier zou maken” lijkt nogal overdreven, want het volstaat nauwelijks als inhaalbeweging. En net zoals verleden jaar stellen de auteurs grote verwachtingen in de Europese Richtlijn over minimumlonen, maar die is nog steeds niet goedgekeurd, en zou ook dan niet de doorbraak zijn van de droom van het ‘Sociaal Europa’ zoals het in sociaaldemocratische kringen bestaat. Macron had van de goedkeuring van deze richtlijn onder het Frans voorzitterschap (eerste helft van 2022) zijn ambitie gemaakt, maar het is twijfelachtig of het zover komt. Geïnteresseerden kunnen eventueel de resultaten van de WSI-studie vergelijken met de cijfers die het Europees statistisch agentschap Eurostat onlangs publiceerde. Ook verschijnt in juni het rapport over minimumlonen van Eurofound, een EU-instituut met inbreng van de ‘sociale partners’ (vakbonden en bedrijven) “ter verbetering van de werk- en leefcondities in de EU. We herinneren geïnteresseerden eraan dat de verschillende artikels die Ander Europa de voorbije jaren wijdde aan minimumlonen opgelijst staan in een overzichtelijke tabel. (hm)   [1] De “mediaan” is verwant aan het “gemiddelde”, maar niet hetzelfde. Een voorbeeld toont dat aan,  waarbij we ons gemakshalve beperken tot 5 personen, die resp. 1000, 2000, 2500, 3500 en 11000 euro verdienen. Samen verdienen ze 20000 euro, dus een gemiddelde van 20000/5 of  4000 euro. De mediaan echter is 2500, want er zijn er even veel die méér verdienen dan 2500 als minder. De mediaan verdeelt een bevolking in twee helften, zij die erboven liggen, en zij die eronder liggen. De mediaan is minder gevoelig aan extremen; vervangt men in het gegeven voorbeeld het inkomen van 11000 euro door een van 1000.000 euro, dan blijft de mediaan dezelfde, het gemiddelde stijgt echter naar 201.800 euro.                              

  • Nieuwe financiële injecties voor de proxy war in Oekraïne
    by Herman Michiel on mei 16, 2022 at 3:10 pm

    16 mei 2022 – Vrijdag kondigde Josip Borrell, de zogezegde top-’diplomaat’ van de EU, een nieuwe schijf van een half miljard euro aan afkomstig uit de zogezegde Europese ‘Vredes’-faciliteit. Het geld moet dienen voor de aankoop van zwaar materiaal, tanks en geschut, voor de verderzetting van de oorlog. Uit diezelfde vredesfaciliteit, die onder geen enkele democratische controle staat, werd in de voorbije maanden reeds anderhalf miljard euro uitgekeerd. Dit brengt het totaal van de EU ondersteuning van de oorlog op 2 miljard , maar dit moet vermeerderd worden met de bedragen en leveringen die de lidstaten rechtstreeks bekostigen. Half april was dat voor Duitsland al meer dan 1 miljard euro. Toch verdwijnen deze sommen in het niets bij wat de Verenigde Staten aan de door hen zo gewenste oorlog ‘tot de finish’ in Oekraïne spenderen. President Biden vroeg het Congres om 33 miljard dollar; dat maakte er 40 miljard van, en die komen bovenop de eerder reeds goedgekeurde miljarden. De oorlogskredieten konden op massale steun rekenen, ook die van de linkse oppositie in de Democratische Partij, de zgn. Squad waar o.a. Alexandria Ocasio-Cortez toe behoort. Ook in Duitsland kon het oorlogskamp de voorbije week een aanzienlijke overwinning binnenhalen. Op het congres van de grootste vakbond in Europa, de Duitse DGB (Deutsche Gewerkschaft Bund), werd mogelijk vakbondsverzet in de kiem gesmoord tegen de beslissing van de Duitse regering om 100 miljard extra in het leger te investeren (naast de geplande verhoging van het militaire budget tot 2% van het BBP). De 400 vertegenwoordigers drongen er daarentegen op aan dat de Bondsregering “een aanzienlijke bijdrage levert voor de defensie in het kader van NATO en EU.” Bovendien werd een clausule met grote actualiteitswaarde, namelijk dat er geen wapens meer mogen geleverd worden aan gebieden in crisis, door de voorstellencommissie geschrapt. Het valt af te wachten hoe linksere geledingen binnen DGB, o.a. binnen Ver.di, daarop reageren. Maar met de verkiezing van Yasmin Fahimi als nieuwe DGB-voorzitter heeft het Atlantisch kamp in ieder geval een goede voet binnen in de vakbond. Fahimi was algemeen-secretaris van de SPD, staatssecretaris in de Bondsregering en verwisselt nu haar zitje in de Bondsdag met de rol van vakbondsleider. (hm)    

  • Zweden en Finland bij de NATO …
    by Herman Michiel on mei 12, 2022 at 1:47 pm

    door Herman Michiel 12 mei 2022    Wie de voorbije 30 jaar overloopt, sinds het einde van de Sovjet-Unie (december 1991), ziet er de gestage uitbreiding van het westers militair bondgenootschap naar het oosten, tot aan de grens met Rusland. Door de hereniging van Duitsland werd de ex-DDR de eerste NATO-victorie, daarna gevolgd door verschillende uitbreidingsgolven: 1999: Polen, Hongarije en Tsjechië, 2004: de Baltische staten, Bulgarije, Roemenië, Slowakije en Slovenië, 2009: Albanië en Kroatië, 2017: Montenegro, 2020: Noord Macedonië… Een enorm succes voor Washington, dat van de NATO het instrument gemaakt heeft om de Amerikaanse geostrategische belangen wereldwijd te verdedigen. Een regelrechte ramp echter voor de wereldvrede, omdat de Amerikaanse strategen zich mordicus verzet hebben tegen alle pogingen, al in de jaren ’80 onder sovjet leider Gorbatsjov en vervolgens - na opheffing van het Warschaupact - onder de zeer westers-vriendelijke Russische president Jeltsin en zelfs onder zijn opvolger Poetin, om niet alleen de Koude Oorlog te beëindigen, maar de kansen op oorlog in het algemeen, in het bijzonder de kans op nucleaire conflicten te verminderen. Als de term peace dividend [1] nauwelijks doorgedrongen is tot het politieke vocabularium, is het omdat de Verenigde Staten, om het even Democratisch of Republikeins geleid, er actief voor geijverd hebben dat de westerse militaire én nucleaire aanwezigheid de absolute voorrang heeft op de wereldvrede. Wie dit een partijdige interpretatie vindt, moet de strikt academische studie Not One Inch van de Amerikaanse historica M.E. Sarotte lezen [2], die uiterst nauwgezet alle stappen van de minutieus geplande US-NATO-strategie uit de doeken doet. Als er onder Europese politieke leiders enige ongerustheid was over deze agressieve koers, dan hebben ze er zich nooit tegen schrap gezet, maar integendeel, het politieke spel in zéér beperkte Atlantische kringen meegespeeld. Wie echter een kaart van Europa ter hand neemt, zal merken dat er in de Atlantische omsingelingsbeweging een opmerkelijk hiaat is, aangezien Finland en Zweden geen NATO-leden zijn. Noorwegen is het wel, maar toch met een aantal serieuze beperkingen. Zo bepaalde Oslo bij zijn toetreding als stichtend lid in 1949  dat de NATO er geen kernwapens mocht installeren, noch militaire basissen of legereenheden in vredestijd. Een soortgelijke beperking liet Denemarken optekenen bij zijn toetreding. Anderzijds neemt het niet-lidmaatschap van Finland en Zweden niet weg dat ze als ‘partners’ grotendeels geïntegreerd zijn in het militair bondgenootschap. [caption id="attachment_21731" align="aligncenter" width="730"] Kaart https://en.wikipedia.org/wiki/Enlargement_of_NATO, CC-BY-SA 3.0[/caption]   De NATO-strategen zien dus een historische kans om hun ‘trek naar het Oosten’ met een nieuwe triomf te verstevigen. Het militaire belang daarvan is ontegensprekelijk - Finland heeft een 1300 km lange grens met Rusland, en Zweden is van strategisch belang voor de Baltische zee - maar ook ideologisch zou het volle lidmaatschap van Finland en Zweden bewijzen dat neutraliteit op den duur niet houdbaar is, en dat iedereen zijn kamp moet kiezen: de NATO of Poetin. Lange tijd gold de Noordse neutraliteitspolitiek als een succes voor de vredesdiplomatie, die ook in Scandinavië zelf op veel steun kon rekenen, maar nu de publieke opinie er ten gevolge van verontwaardiging over Poetins inval in Oekraïne aan het kantelen is, opent er zich een ‘window of opportunity’ voor de NAVO-strategen. Die zijn er zich sterk van bewust dat het ‘venster’ zich opnieuw kan sluiten, bijvoorbeeld als de gevolgen van een lange oorlog op allerlei gebieden (vluchtelingen, energievoorziening, militaire budgetten,…) beginnen voelbaar te worden. Men moet er niet aan twijfelen dat de ‘sense of urgency’ die in Washington heerste toen ze in de jaren ’90 Jeltsin  als een gewillige pion in handen hadden om hun NATO-expansie door te drukken ook nu weer volop speelt. Zelfs de hart- en alcoholproblemen van de Russische president werden toen door westerse diplomaten angstvallig in het oog gehouden, want na Jeltsin zou er zich wellicht nooit meer zo’n kans op de inschikkelijkheid van het Kremlin voordoen . Diezelfde gehaastheid ziet men nu ook in het geval van de NATO toetreding van Finland en Zweden. Dat de Zweedse minister van buitenlandse zaken Linde haastig naar Washington moest op 5 mei voor een onderhoud met haar Amerikaanse collega Blinken kon bijna voorspeld worden. Al is de stemming in Zweden nu pro-NATO, men wil er blijkbaar geen risico’s nemen en eerste minister Andersson sloot een referendum over de toetreding uit. Ook in Finland is er momenteel een ‘open venster’, aangezien de Linkse Alliantie, lid van de regeringscoalitie en in principe tegen NATO- lidmaatschap, onlangs liet weten van dat lidmaatschap geen principekwestie te zullen maken. Toetreding van nieuwe leden tot het NATO-bondgenootschap vereist volgens de statuten de unanieme goedkeuring van alle leden, wat in principe een nieuw obstakel zou kunnen vormen. Kroatië verklaarde bijvoorbeeld dat het tegen toetreding van de twee Scandinavische landen zou stemmen. Maar Washington zal ongetwijfeld zulk haar uit de boter weten te plukken. Toen er in 1997 door Washington bepaald was dat Polen, Tsjechië en Hongarije als eerste ex-Oostbloklanden zouden toetreden waren er bedenkingen in Europa, en door heel wat belangrijker landen dan Kroatië (Duitsland, Frankrijk…), wat Clinton er niet van weerhield de uitbreiding van de NATO aan te kondigen nog voor de top van Madrid waarop dit moest beslist worden. Eén ding is duidelijk: wie kiest voor de NATO, kiest voor een verderzetting van de oorlog in Oekraïne, zonder enige poging tot onderhandeling. Al hun woordvoerders (Biden, Austin, von der Leyen, Borrell, Michel, Stoltenberg… ) hebben het alleen over de overwinning op het slagveld, niet één ervan over onderhandelingen. Citoyens, faites vos choix!   [1]Met peace dividend, ‘opbrengst door vrede’, werd ten tijde van de Val van de Berlijnse Muur en de ontbinding van de Sovjet-Unie en het Warschau-pact het vooruitzicht benoemd om wat bespaard kon worden op militaire uitgaven uit te geven aan investeringen in sociale vooruitgang. [2]M.E Sarotte, Not One Inch, America, Russia and the Making of the Post-Cold War  Stalemate,  Yale University Press, 2021. Lees over het lidmaatschap van Zweden en Finland ook Ludo De Brabander, Zweeds en Fins lidmaatschap van de NAVO hangt in de lucht, Marc Vandepitte, Waarom uitbreiding van NAVO met Finland en Zweden geen goed idee is, Freddy De Pauw, Biden en zijn haviken.