Wij Allen Per Persoon In Eenheid

Wakker Mens

Vrij- & Doordenkers

Over

Wakker Mens is een privaat initiatief en niet gebonden aan enige organisatie.
We zijn een klein, los groepje mensen. Elk van ons geeft uit zijn eigen perspectief gevolg aan zijn bezorgdheid over de vrije meningsvorming in onze wereld.

Onze intentie is het om u van alternatieve informatie te voorzien. Alternatieven voor de eenheidsbrij in de (over)heersende media. Alternatieven die wellicht de ruimte scheppen om een eigenzinnige visie mogelijk te maken, die uitstijgt boven de eenzijdigheid van algemeen heersende denkbeelden.
Zelfstandig denken dus.

Geloof ons niet, toets ons. Op veel plaatsen bevinden zich links naar externe webpagina’s.
Gebruik ze en ga er zelf mee aan de slag.

Bovendien kunnen we versterking gebruiken.
De kritische lezer zal bemerkt hebben dat we noch een journalist noch een neerlandicus aan boord hebben.
Het melden van positieve ontwikkelingen stellen we ook zeer op prijs!

Eind verantwoordelijk voor deze webpagina is Ronald van Overbeeke.

Wakkermens Vrij- & Doordenkers | Voor- & Nadenkers

  • De wanideeën van het tijdschrift “Foreign Affairs”
    by FZ on april 28, 2024 at 1:22 pm

    Foreign Affairs is een tijdschrift dat namens de gezaghebbende Think Tank Council on Foreign Relations uitgegeven wordt. Deze Think Tank lijkt samen met diegene van de Rand Corporation het buitenlandse beleid van de VS te bepalen. In een artikel heeft Foreign Affairs onlangs geopperd dat Europe—but Not NATO—Should Send Troops to Ukraine. De EU-staten zouden dus troepen naar de Oekraïne moeten sturen zonder de VS, d.w.z. zonder de NAVO. De Europese troepen zouden afgeslacht worden, zonder dat de VS erbij betrokken is, maar wel lekker aan geleverde wapens verdient((vergelijk hiertoe een artikel van Anti-Spiegel, Bis zum letzten Europäer — Council on Foreign Relations fordert Kriegseintritt Europas, aber ohne die USA)) Over Foreign Affairs is bij Apolut een ook ander interessant artikel van Rainer Rupp verschenen. Ik heb dit artikel vertaald, of beter gezegd door de Kunstmatige Intelligentie laten vertalen. Mijn beroep als vertaalster wordt langzaam obsoleet, vroeger waren de resultaten van een computervertaling tenminste nog lachwekkend, maar nu is de techniek zover vooruitgegaan dat ik overbodig geworden ben. Ik heb de Nederlandse tekst nog wel geredigeerd. [caption id="attachment_62364" align="aligncenter" width="1024"] Let wel: dit is geen video, maar een screenshot[/caption] Vijf waanzinnige scenario's voor de toekomst van Rusland Een vooraanstaande Ruslanddeskundige en regeringsadviseur uit de VS spreekt over de toekomst van Rusland en biedt een scherp inzicht in de heersende mentaliteit in Washington en dus ook in de NAVO en de EU. Op donderdag 18 april, net op tijd voor de beslissing van het lagerhuis van het Amerikaanse Congres (Huis van Afgevaardigden) in Washington op 20 april over nog eens tientallen miljarden dollars aan “hulp” aan de Oekraïne, publiceerde “Foreign Affairs” een lang artikel op hun website met de titel “The Five Futures of Russia - And How America Can Prepare for Whatever Comes Next”. Twee dagen later, op zaterdag, keurde het Huis van Afgevaardigden van het Amerikaanse Congres ook een wapenhulppakket van 95 miljard dollar goed voor de huidige en toekomstige oorlogen van zijn proxies in Oost-Europa, het Midden-Oosten en Azië, met een meerderheid van Republikeinse stemmen. Het leeuwendeel van het totale bedrag, namelijk 61 miljard dollar, gaat naar de neonazi's in Kiev, 26,3 miljard dollar naar de genocidale zionisten in Israël en iets minder dan 8 miljard dollar naar de anti-Chinese marionetten van de VS in Taiwan. Tegelijkertijd nam het Huis van Afgevaardigden maatregelen aan om de verkoop van TikTok aan Amerikaanse investeerders af te dwingen, bevroren Russische tegoeden in beslag te nemen en aan de Oekraïne te schenken, verdere sancties en andere strafmaatregelen op te leggen aan Rusland, China en Iran. De laatste drie maatregelen werden door het Huis van Afgevaardigden aangenomen met een nog overweldigender meerderheid van 360 tegen 58 stemmen. Gezien de jarenlange agitatie door zogenaamd “gerenommeerde” denktanks en “kwaliteitsmedia” tegen Rusland, China en Iran en tegen alle andere landen die zich verzetten tegen de hegemoon in Washington, was deze uitslag echter geen verrassing. Voordat we in detail ingaan op de waanzin die een vooraanstaande Amerikaanse expert op het gebied van Rusland en regeringsadviseur mag verspreiden op Foreign Affairs, moet worden opgemerkt dat dit tijdschrift behoort tot de prestigieuze denktank United States Council for Foreign Relations (CFR). De oprichting ervan dateert uit 1922 in New York en het is omgeven door een aura van staatspolitieke traditie en analyses op het hoogste niveau, want naast talloze deskundigen op het gebied van buitenlands beleid, academici en auteurs, hebben altijd ook veel voormalige ministers van Buitenlandse Zaken, ministers van Financiën en hooggeplaatste diplomaten deel uitgemaakt van de CFR. Maar het aandeel van hooggeplaatste politici spreekt niet langer voor kwaliteit. Door het intellectuele kaliber van de huidige Amerikaanse politici en de wijdverspreide corruptie van het Amerikaanse politieke leven door de alomtegenwoordige lobby's boordevol geld en invloed, zijn de Amerikaanse denktanks ook niet meer wat ze geweest zijn. Ze hebben hetzelfde probleem als computers die kunstmatige intelligentiesoftware gebruiken om politieke analyses te maken. In beide gevallen geldt dat als je het systeem voedt met onzin en wensdenken, er alleen maar onzin uit kan komen. Zoals meestal het geval is met alle ooit zeer gerespecteerde Amerikaanse instellingen, voedt ook de Council for Foreign Relations zich op zijn weg naar beneden alleen maar met het prestige uit het verleden. De zogenaamde “CFR denktank” is steeds minder in staat om te verbergen dat haar publicaties en pr-werk niets meer zijn dan een lobbymachine voor het Amerikaanse militair-industriële complex (MIC), ook al is het een zeer invloedrijke. Dit Amerikaanse MIC bestaat al lang niet meer alleen uit wapenhandelaren oude stijl. In de afgelopen decennia is het MIC uitgegroeid tot een eindeloos aantal advies- en dienstverlenende bedrijven op het gebied van veiligheidsbeleid, van softwarebedrijven en denktanks tot veiligheids- en huurlingenfirma's die tienduizenden privé-soldaten onder contract hebben en over de hele wereld worden ingezet. Samen behoren deze bedrijven tot de meest winstgevende in de Amerikaanse krijgersstaat, die nog maar weinig andere bloeiende industrieën heeft. Zonder voortdurende oorlogen, die gefinancierd worden door steeds grotere schulden, zou deze Amerikaanse economie in een diepe structurele crisis belanden. Op dit moment groeit de schuld van de Amerikaanse overheid elke 100 dagen met een biljoen (duizend miljard) dollar. Iedereen weet dat dit zal eindigen in een catastrofe voor de VS, het enige waar nog over gediscussieerd wordt is het “wanneer”. Nu naar het CFR-artikel dat aan het begin werd genoemd over de 5 toekomstperspectieven voor Rusland. De auteur is Stephen Kotkin, een Amerikaans historicus. Als lid van verschillende invloedrijke denktanks adviseert hij niet alleen een aantal Amerikaanse ministeries en agentschappen, maar ook de National Intelligence Council ((https://www.intelligence.gov/how-the-ic-works)) , die nu 18 Amerikaanse inlichtingendiensten omvat. Aan het begin van zijn “analyse” is de “Rusland-expert” Kotkin behoorlijk realistisch als hij schrijft dat Washington “op een hardhandige manier” heeft geleerd dat het niet over de nodige hefbomen en chantagemiddelen beschikt om landen als Rusland en China te veranderen volgens de ideeën van de VS. Hij ziet de reden hiervoor in het feit dat deze landen zijn ontstaan als imperia op de Euraziatische landmassa en zichzelf zien als oude beschavingen. Dit was allemaal lang voor de oprichting van de Verenigde Staten, laat staan voor de opkomst van het zogenaamde “Westen”, dat hen nu wil voorschrijven wat beschaving is. Washington en zijn partners moeten daarom niet overdrijven als het bijvoorbeeld gaat om het beïnvloeden van de koers van Rusland. In plaats daarvan moeten ze zich voorbereiden op wat zich in Rusland zou kunnen ontwikkelen. Maar hier houdt het realisme van Kotkin op en in de volgende 5 scenario's voert het typische Amerikaanse wensdenken over Rusland en zijn rol in een door de VS gedomineerde wereld weer de boventoon. Scenario 1: Rusland wordt net als Frankrijk Volgens Kotkin heeft Rusland - net als Frankrijk - een constitutionele en monarchale traditie die zal blijven bestaan, ongeacht de aard van het toekomstige politieke systeem, evenals een zogenaamd “beladen revolutionaire traditie” die ook niet meer bestaat, maar voortleeft in instellingen en herinneringen als een bron van inspiratie en waarschuwing. Volgens Kotkin zou de Franse manier het dichtst in de buurt komen van een realistisch model voor een welvarend, vreedzaam Rusland als het land maar een politicus als generaal De Gaulle zou voortbrengen. Hij zou kunnen helpen om een liberale orde in Rusland te introduceren en deze van bovenaf te consolideren. Zo'n persoonlijkheid is op de middellange termijn echter niet aan de Russische horizon te vinden. Kotkin ziet duidelijk over het hoofd dat de overgrote meerderheid van de multi-etnische staat Rusland diep geworteld is in de respectieve tradities. Bovendien is er sinds de chaos van de Jeltsin-jaren en in het licht van de steeds alarmerender sociale uitwassen in het Westen in Rusland een diepe afkeer ontstaan tegen het liberalisme van het “collectieve Westen”. Er zijn echter wel groepen onder jonge Russen die sympathiseren met de ideeën van Westerse Groenen en Linksen. Maar zelfs onder mensen van dezelfde leeftijd zijn ze een uitzondering en ook een irrelevante factor in de politiek. In dit scenario lijkt Kotkin ook volledig te zijn vergeten dat Frankrijk allang zijn soevereiniteit heeft verloren en nu een vazalstaat is van de VS. Scenario 2: een teruggetrokken Rusland Volgens dit scenario zou Poetin uitgedaagd kunnen worden door een autoritaire, nationalistische leider die traditionele waarden voorstaat, antiwesterse standpunten inneemt en ideologieën ontleent aan Slavofilisme, Eurazianisme en Oosters-orthodoxie. Zo'n nationalistische leider zou zich vooral zorgen maken over de economische toekomst van Rusland op de lange termijn en Poetin van het falen ervan de schuld geven. Kotkin ontwikkelt het idee dat zo'n radicaal antiwesterse nationalist de aanhangers van Poetin voor zich zou kunnen winnen door hen ervan te overtuigen dat de oorlog in de Oekraïne schadelijk is voor Rusland, vooral omdat Rusland vitale Europese banden voorgoed dreigt te verliezen en afhankelijk dreigt te worden van China. Kotkins constructie is niet alleen wereldvreemd, maar ronduit avontuurlijk. De banden met Europa, die volgens Kotkin van levensbelang zijn voor Rusland, zijn momenteel niet te onderkennen. Het tegendeel is echter waar, want West-Europa heeft Rusland nodig. Rusland heeft de plotselinge invoering van extreme Westerse sancties glansrijk doorstaan en is nu sterker dan voorheen. In West-Europa is dat niet het geval. Bovendien zijn de Russen niet vergeten welke landen het tot hun officieel verklaarde doel hebben gemaakt om Rusland te ruïneren, strategisch te verzwakken of zelfs op te delen in vele makkelijker te hanteren delen. Dat was niet China! Ook in scenario 2 klinkt bij Kotkin weer het wensdenken van bepaalde kringen binnen het Amerikaanse oorlogsestablishment duidelijk door. Scenario 3: Rusland als vazal van China In dit derde scenario muteren het Chinees-Russische onbeperkte strategische partnerschap en de sterke persoonlijke banden tussen Poetin en Xi in een ontwikkeling waardoor Rusland uiteindelijk een vazal van China wordt. Kotkin stelt dat de sociale en culturele relaties tussen de twee volkeren oppervlakkig zullen blijven en dat de Russen cultureel Europees georiënteerd zijn en daarom uiteindelijk het Chinese juk van zich af zullen werpen, net zoals ze dat vele eeuwen geleden deden met het Mongoolse juk. Met deze historische analogie, die Kotkin presenteert in scenario 3, laat de auteur zien dat hij volledig in zijn “westerse bubbel” leeft, dat hij niet alleen een heel gebrekkig inzicht heeft in de Russische geschiedenis en de hedendaagse samenleving, maar ook vrijwel niets weet over de Chinese geschiedenis. Scenario 4: Rusland als een kopie van Noord-Korea Volgens Kotkin kan Rusland ook zoiets worden als een gigantisch Noord-Korea: politiek repressief in eigen land, internationaal geïsoleerd en bewapend met kernwapens en volledig afhankelijk van China, maar tegelijkertijd nog steeds in staat om Peking op bepaalde gebieden te trotseren. In dit scenario zou de taak om te voorkomen dat Rusland zich weer naar het Westen wendt bovenaan op de prioriteitenlijst van het Chinese leiderschap staan. Want een naar de VS neigend Rusland, zou de anti-Chinese positie van Washington aanzienlijk kunnen versterken. Dit scenario van de grote expert Kotkin is zo idioot dat het geen verder commentaar behoeft. Scenario 5: Rusland verkeert in chaos In dit scenario, dat vooral populair is in de VS, van een Rusland dat de controle kwijt is, met binnenlandse muiterij, een of meer grote natuurrampen die de autoriteiten en het Kremlin niet aankunnen, of een ongeluk of opzettelijke sabotage van Russische nucleaire installaties, gecombineerd met de al dan niet toevallige dood van een leider van het Kremlin, kan dit alles leiden tot chaos en een machtsvacuüm dat sommige buurlanden van Rusland (bijvoorbeeld de Oekraïne) zouden kunnen uitbuiten om gebieden die zij voor zich opeisen te “heroveren”. Te midden van een dergelijke chaos zouden criminele syndicaten en cybercriminelen ongestraft hun gang kunnen gaan. Nucleaire en biologische wapens en de wetenschappers die ze ontwikkelen zouden naar alle windstreken verspreid kunnen worden, aldus Kotkin. Wat opvalt aan de vijf scenario's die naar voren zijn gebracht door Kotkin, een Ruslanddeskundige die erkenning geniet in de VS, is dat ze - in overeenstemming met het Amerikaanse denken - alleen rampzalige vooruitzichten voor Rusland bevatten. Toch heeft Rusland, het grootste land ter wereld, niet alleen ongelooflijke hoeveelheden energie en andere grondstoffen, het is ook de grootste voedselexporteur ter wereld. Rusland heeft niet alleen een enorm industrieel potentieel, maar - in tegenstelling tot de VS - ook een hoogopgeleide samenleving met uitstekende wetenschappers en wiskundigen. Tegen deze achtergrond is het ongelooflijk dat Kotkin het meest waarschijnlijke scenario voor Rusland afdoet als een utopie. Voor hem en zijn westerse collega's is het simpelweg ondenkbaar dat Rusland zich als onafhankelijke Euraziatische macht zal ontwikkelen tot een van de polen van de opkomende multipolaire wereld. Met de typische Amerikaanse arrogantie tegenover Rusland, die culmineerde in Obama's opmerking dat Rusland slechts “een benzinestation met kernwapens” is, beweert Kotkin ook dat het enige wat Rusland naast kernwapen te bieden heeft “het exporteren van grondstoffen en politiek tuig is, en van getalenteerde mensen (braindrain).” Hij legt verder op een totaal a-historische manier uit, dat Rusland zich nooit als grootmacht had kunnen doen gelden als het geen nauwe betrekkingen met Europa had gehad. De toekomst van Rusland staat derhalve aan een keerpunt: De ene weg is een riskante afdrijving naar een diepere Chinese omarming, de andere is tegen alle verwachtingen in een terugkeer naar Europa. Kotkin adviseert het Amerikaanse leiderschap daarom, “om de militaire druk op Rusland overeind te houden en tegelijkertijd om Moskou te stimuleren zich uit de Oekraïne terug te trekken.” Daartoe zouden creatieve, politieke hefbomen moeten worden gecreëerd met behulp van militaire instrumenten. Tegelijkertijd zou het volgens Kotkin ook nodig zijn om - in nauwe samenwerking met de bondgenoten en partners van de VS - “om de uitwisseling met invloedrijke maar niet-gouvernementele persoonlijkheden in Rusland te bevorderen”, waarmee natuurlijk anti-Russische politieke ondermijning en sociale destabilisatie met behulp van figuren als Navalny worden bedoeld. Tot slot, adviseert Kotkin de oorlogsstokers in Washington om zich niet alleen voor te bereiden op de mogelijkheid van een nationalistische heroriëntatie van Rusland, maar ook om zo'n heroriëntatie “gretig te bevorderen”. Kotkin vreest namelijk dat Poetin zijn oorlogsdoelen in de Oekraïne zou kunnen bereiken, voordat een nationalistische Russische officier of ambtenaar de kans krijgt om de macht te grijpen. De hoge kosten voor Rusland in de Oekraïne zouden echter voort blijven bestaan, indien het conflict zou omslaan van een uitputtingsoorlog in een Oekraïense opstand tegen de Russische bezetters. In deze context geeft Kotkin echter toe dat de Verenigde Staten niet langer het goede voorbeeld geven in de wereld zoals ze dat vroeger wel deden. De VS stonden vroeger voor hun bondgenoten en partners synoniem met economische kansen. Vandaag de dag hebben ze deze rol afgestaan aan China. “Om het verloren terrein terug te winnen en de motor van sociale mobiliteit in eigen land weer op gang te brengen, moeten de Verenigde Staten, die slechts 1,5 miljoen wiskundeleraren hebben en hun kennis van het vak moeten importeren uit Oost- en Zuid-Azië, een programma lanceren om binnen tien jaar een miljoen nieuwe wiskundeleraren op te leiden”. Investeren in mensen en huisvesting en het herontdekken van een gevoel van burgerschap in de VS zou essentieel zijn. Maar mobilisatie voor wetenschap en nationale projecten alleen zou geen garantie zijn voor gelijke kansen in eigen land. Maar een dergelijk beleid zou een belangrijk begin zijn, een terugkeer naar de beproefde formule die de nationale macht van de VS zou kunnen herstellen in combinatie met de internationale leidersrol van Amerika, aldus Kotkin, die duidelijk niet erkent, of niet wil erkennen, dat dit voor de VS een gepasseerd station is en dat de neergang van de VS en het daarmee gepaard gaande statusverlies niet langer kan worden verhinderd. Als apolut-lezers zich voortdurend verbazen over het ondoordachte beleid van de VS en hun vazallen in Duitsland, hun hoofd schudden als ze de westerse maatregelen tegen Rusland in het honderd zien lopen en zich vaak schamen als ze zien hoe de toppolitici in de VS/NAVO/EU van de ene pijnlijke situatie in de andere strompelen, dan is dat vooral te wijten aan de waardeloze experts in de Amerikaanse en westerse denktanks en in de inlichtingendiensten. Zij zijn al lang niet meer in staat of bereid om echte analyses te leveren. Want de “experts” weten precies wat hun politieke meesters willen en ze buigen de feiten in hun rapporten zodanig om dat hun deskundige mening het gewenste politieke narratief ondersteunt. Zo stellen ze hun inkomen en prestige veilig.                

  • De Duitse term “Putinversteher”
    by FZ on april 20, 2024 at 11:39 am

    De term "Putinversteher" is al jaren in omloop. Toen ik het begrip voor het eerst tegen kwam, was ik zo naïf te denken: "wat goed — eindelijk iemand die naar Poetin luistert en begrijpt wat hij zegt". [caption id="attachment_62346" align="alignright" width="475"] Ongekende uitwassen: de bekende zanger Filipp Kirkorov draagt een Putinversteher-ring[/caption] Maar dat was absoluut niet de strekking van het begrip. Daarmee wordt bedoelt: "iemand die door het Kremlin betaald wordt, en trouw alle aanwijzingen van Moskou volgt. Het is een begrip dat iedere discussie uitsluit en de daarmee aangeduide persoon, ondergaat alle "straffen" van de heersende Cancel-Culture. Een Putinversteher te zijn is even erg, als beschuldigt te worden van complotdenken. De term is overigens nog wijder verspreid dan ik dacht en wordt nu ook internationaal gebruikt. Deutsche Welle meldt: Duitse term 'Poetinversteher' krijgt internationale betekenis Het Duitse woord dat gebruikt wordt om Poetin-sympathisanten te beschrijven, heeft nu zijn eigen Engelse Wikipedia pagina. Maar wat betekent "Putinversteher" en naar wie verwijst het? [caption id="attachment_62345" align="alignright" width="217"] De voormalige Duitse bondskanselier Gerhard Schröder wordt beschouwd als een van de bekendste "begripswerkers van Poetin".[/caption] Ook in het Russisch heeft de term ingang gevonden en heet daar "путинферште́ерство", eveneens met een eigen Wikipedia pagina. Daar vind je dan onder andere ook teksten als de bijschrift bij de foto. Een vrouw die mijn gevoelens precies (en veel beter)  weet te omschrijven, is de (voormalige) Moskou-correspondente, Gabriele Krone-Schmalz. Ik heb daarom een stuk uit een interview met haar vertaald.((https://www.youtube.com/watch?v=yzLiwWVZCOk&t=4s "Putin war in seiner ersten Amtszeit eine Chance für Europa" | artour | MDR)) Rusland begrijpen Mevrouw Krone-Schmalz, u wordt vaak een "Putinversteherin" genoemd. Wat vindt u van deze rol? Ten eerste vind ik deze semantische omduiding van de term "begrijpen", die je in grote delen van de gepubliceerde openbare mening aantreft, heel vreemd. Mijn interpretatie van de term begrijpen, is als volgt: Dit heeft niets te maken met begrip hebben voor iets, het heeft te maken met iets überhaupt te begrijpen. Ik denk dat als je intelligent en adequaat wilt handelen, dan moet je iets eerst begrijpen. Waarom is dit debat zo emotioneel geladen? Vraagt u het maar aan degenen die zo emotioneel zijn! Maar wat denkt u, mevrouw Krone-Schmalz? Het debat is nogal verhit. Ik vind dat ongepast, ik vind het ook gevaarlijk. En in mijn boek((Gabriele Krone-Schmalz, Rusland begrijpen, uitgeverij de Blauwe Tijger. https://www.boekenbestellen.nl/boek/rusland-begrijpen/9789492161048)) heb ik geprobeerd om de samenhangen duidelijk te maken, zonder te schuimbekken en het belang te benadrukken van het begrijpen van achtergronden en contexten, niet in de zin van begrip ervoor te willen kweken, maar het gaat om het begrijpen. Ik heb ook geen enkele ambitie, om iets goed te praten. Maar ik moet begrijpen wat er aan de hand is, opdat ik verstandig kan handelen. Anders maak ik fouten. Is Poetin zo'n ergerniswekkende figuur dat dit gebeurt? Ja, kennelijk. Dat is ook mijn stelling: als hij serieus was genomen tijdens zijn eerste ambtstermijn, met de reeks signalen die hij naar het Westen stuurde, dan hadden we onszelf wellicht een hoop situaties kunnen besparen. Maar de fout was dat hij alleen werd gezien als een KGB-functionaris en dat er geen aandacht werd besteed aan wat hij in politiek opzicht deed. En dat was zeer ambitieus en zeer positief ten opzichte van het Westen tijdens zijn eerste ambtstermijn. Daar is nu niets meer van over. Het kwam van Poetin, het kwam uit Moskou in zijn eerste ambtstermijn, de vertrouwensvol uitgestoken hand, zogezegd. Je hoeft maar terug te denken aan de toespraak die hij gaf in de Bondsdag((zie daartoe onze bijdrage: Putins Bondsdag toespraak uit 2001)), met zoveel openheid, zoveel oprechtheid. Ja, er was een staande ovatie in de Bondsdag. Maar uiteindelijk werd het niet serieus genomen. De ideeën om een gemeenschappelijke economische ruimte te creëren en een gemeenschappelijke veiligheidsarchitectuur op te bouwen werden ook niet serieus genomen. Dat zou zinvol zijn geweest na de ineenstorting van de Sovjet-Unie en nadat Duitsland naar elkaar toe was gegroeid. Want de veiligheidssituatie was natuurlijk anders dan daarvoor. Waarom is dit voor het Westen zo moeilijk te begrijpen? Dat is een onderwerp voor een onderzoeksproject. Ik denk dat het neerkomt op belangen die benoemd moeten worden en niet gehuld mogen worden in een humanitaire dekmantel, om ze er beter eruit te laten zien. Het heeft zeker te maken met overblijfselen uit de Koude Oorlog. De vijandbeelden zullen niet zo snel verdwijnen. En ik ben bang dat het ook te maken heeft met structurele veranderingen in de journalistiek. Alles moet sneller en sneller, het mag niets kosten en de mainstream duwt en maakt ruzie. Dit heeft niet veel meer te maken met de onderwerpen of met seriositeit en verantwoorde berichtgeving.          

  • Censuur in Europa
    by FZ on februari 17, 2024 at 4:46 pm

    De Europeese unie is ijverig bezig om steeds strengere maatregel in te voeren om zogenaamd schadelijke inhouden te verbieden. Er is net nieuwe regelgeving die pro-Russische berichtgeving aan banden wil leggen. Ik heb een Italiaanse tekst van Andrea Zhok vertaald, die dit onderwerp aankaart, maar vooral belangrijk is de bijgevoegde tekst met de nieuwe regels: McCarthyisme. Over een zorgwekkend document van het Europees Parlement Terwijl de lezersaantallen van alle grote Europese kranten in vrije val zijn; Terwijl Tucker Carlson, na het meest virale interview in de geschiedenis met Vladimir Poetin te hebben gehouden, in Europa wordt aangeklaagd wegens 'spionage'; Produceert het Europees Parlement een document zoals datgene, dat ik hieronder volledig weergeef, waarin wordt opgeroepen tot de veroordeling van een Lets lid van het Europees Parlement. Los van dit specifieke geval is de verzameling argumenten in dit document, met wettelijke implicaties, angstaanjagend. Om de woorden van mijn vriend Pino Cabras((Italiaanse journalist en politicus, oprichter van Altenativa, nadat hij bij de Vijf sSterren Beweging was gerooieerd)) te gebruiken: "we zijn getuige van een terugkeer van het McCarthyisme in grootse stijl." We moeten ons bewust worden, dat het kader van vrijheid van denken en meningsuiting waarin we zijn opgegroeid, dood en begraven is. We hadden ons dit al gerealiseerd tijdens de pandemie, maar nu zijn we getuige van de eerste wettelijk bindende handelingen. Nu deze drempel overwonnen is, zullen deze regels systematisch hun intrede doen in onze scholen en universiteiten, in onze media en in ons dagelijks leven. Sommigen zullen zeggen: "En wat is het verschil met wat er al gebeurt?" Het verschil ligt in het feit dat tot nu toe marginale afwijkingen werden getolereerd, terwijl deze ingreep in de cultuur ervoor zal zorgen dat elk kritisch woord, gericht tegen de neoliberale EU-NAVO bolwerken, als misdaad zal worden beschouwd. We zien hier een geval van "de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet", en dit document is bewonderenswaardig vanwege zijn vermogen om een ongelooflijke reeks onwaarheden of regelrechte rolverdraaingen te beweren en vervolgens de andere kant te beschuldigen van 'desinformatie'. P9_TA(2024)0079 Russiagate: beschuldigingen van Russische inmenging in de democratische processen van de Europese Unie Resolutie van het Europees Parlement van 8 februari 2024 over Russiagate: beschuldigingen van Russische inmenging in de democratische processen van de Europese Unie (2024/2548(RSP)) De bijgevoegde PDF is weliswaar zeer lang, maar zeker de moeite waard om een beeld te geven van de denkwereld van de EU-parlamentariers. Ik beschouw het trouwens als een bewijs van onvermogen, dat bovengenoemde parlamentaries niet eens in staat waren iets anders te verzinnen, dan "Russiagate". TA-9-2024-0079_NL  

  • De Oekraïne in 2024
    by FZ on januari 30, 2024 at 4:27 pm

    Men schijnt hier het Oekraïens-Russische conflict haast wel vergeten te zijn, de aandacht is gericht op de beschieting van Jemen en een deel van de Amerikaanse elite dringt erop aan Iran aan te vallen. Ondertussen vindt er ook een gigantische NAVO-oefening plaats in NAVO-landen die aan de RF grenzen. Ik wil hier een overzicht geven van de toestand in begin van 2024, men mag immers nooit vergeten er in de Oekraïne nog steeds hevig gevochten wordt. Per week worden er  duizenden Oekraïense soldaten gedood, terwijl de Oekraïne nu al grote tekorten aan mankracht heeft. Indien de Oekraïne zelfstandig kon beslissen, was men vermoedelijk al lang tot bezinning gekomen en hadden er vredesbesprekingen plaats gevonden. Maar vrede is kennelijk niet gewild. Men dient het Russisch-Oekraïense conflict in een ruimer geopolitiek kader te zien, dan slechts als een oorlog tussen twee staten, we staan aan de rand van een wereldoorlog. In het Westen is men zich hiervan niet bewust, of verdringt deze feiten. Daarom is het ook noodzakelijk naar de globale ontwikkelingen te kijken, vooral naar de grootste onruststoker, de VS. Daar lopen de discussies hoog op of de Oekraïne nog verder gefinancierd moet worden. En langzaam komt er paniek op, dat men de oorlog tegen Rusland zal verliezen. De nieuwste kronkelredenering is: we moeten Zelenski blijven steunen, anders wint Trump de verkiezingen, persoonlijk zie ik daar de logica niet van in. Het Westen heeft zich veel te lang superieur gevoeld aan de rest van de wereld en vooral stelselmatig de industriële capaciteit van Rusland onderschat. Daardoor heeft het zijn eigen ondergang in gang gezet. Het Westen raakt steeds dieper betrokken bij het conflict, terwijl het nog steeds beweert “Oekraïne moet zelf beslissen of het onderhandelingen wil voeren of hoe het de door ons geleverde wapens op het territorium van Rusland inzet. Niets is minder waar, de Oekraïne is al lang de laatste rest van soevereiniteit kwijtgeraakt. In wezen is het ongelooflijk dat de toekomst van de Oekraïne af zou hangen van de verkiezingen in de VS of de interne strubbelingen in de EU. Het Russische nieuws meldde onlangs: het aantal conflicten wereldwijd heeft een kritische massa bereikt. In wezen zou er koortsachtig diplomatiek overleg gevoerd moeten worden, maar men praat nauwelijks nog met elkaar. Het Westen heeft de houding: Rusland (China, Iran etc.) vertegenwoordigen de macht van het kwaad, daar mag je niet mee onderhandelen, terwijl Rusland geen kans ziet in het Westen nog één redelijk mens met beslissingsbevoegdheid te vinden, waarmee overleg gepleegd zou kunnen worden. Gelijktijdig worden de banden met het globale Zuiden, met name met de BRICS, steeds nauwer aangehaald. Ondanks alles verzekert Rusland, dat men nog steeds tot onderhandelingen bereid is. In het Zwitserse Davos heeft onlangs, voorafgaande aan de bijeenkomst van het WEF ((15-19 januari 2024, de bijeenkomst stond trouwens onder het motto "Vertrouwen herwinnen". Hoe zou het WEF dat vertrouwen kwijtgeraakt zijn?)) de derde bijeenkomst van de zogeheten Oekraïense vredes-formule plaatsgehad. Kiev bericht triomfantelijk dat er wel 80 landen aan hebben deelgenomen (omdat al deze vertegenwoordigers toch al aanwezig waren voor het WEF). De grote afwezige was China, dat geweigerd had deel te nemen en natuurlijk Rusland, dat niet uitgenodigd was. Vredesonderhandelingen zonder de aanwezigheid van een van de betrokken partijen, kunnen alleen plaatsvinden na een volledige capitulatie, en dat is precies wat Zelenski van Rusland eist - de onvoorwaardelijke capitulatie, de vrijgave van alle Oekraïense gebieden binnen de grenzen van 1991 (dus inclusief de Krim) en reparatiebetalingen. Gezien het feit dat Rusland aan de winnende hand is, zal het land beslist niet op deze voorwaarden ingaan. De situatie aan het front ziet er catastrofaal uit voor de Oekraïners, de belangrijke veste Avdejevka (in de buurt van Donetsk) is al bijna volledig in Russische handen, de Oekraïners bieden echter verwoed weerstand, ondanks het feit dat ze zowel een tekort aan manschappen als aan wapens hebben en worden bij bosjes afgeslacht. Het Westen raadt ze al sinds weken aan zich terug te trekken en in de verdediging te gaan en in bevestigde posities af te wachten tot 2025 totdat er weer een voorraad aan wapens en troepen beschikbaar zal zijn en de Oekraïne opnieuw in de aanval kan gaan. In deze onzekere tijden kan niemand zo ver vooruit plannen, behalve misschien de Russen. Er gaan echter ook verstandigere stemmen op (hoewel je je al kunt afvragen of dit wel verstandiger is), blijkbaar bestaan er ook plannen om grote delen van de Oekraïne op te geven, het hoofd van de inlichtingendienst, Boedanov, tot staatschef te maken en vanaf Lvov partizanenopstanden te organiseren. Van vrede is geen sprake, de Biden-regering lijkt de oorlog beslist tot aan de Amerikaanse verkiezingen te willen voortzetten. De positie van Zelenski is uiterst zwak, iedereen lijkt hem wel kwijt te willen. De geplande grote mobilisatie van een half miljoen soldaten is moeilijk door te zetten, Zelenski staat met de rug tegen de muur. Onlangs zijn zelfs 17 afgevaardigden van Zelenskis partij in de Verchovna Rada (parlement) opgestapt.((Zie: Ukraine: Zelensky may soon oust military chief Zaluzhny, van Stephen Bryen.)) [caption id="attachment_62256" align="alignright" width="350"] Een van de brandende vliegers. Gezien de geprinte tekst, was de flashmob goed voorbereid.[/caption] Op 25 januari was er een grote gevangenenuitwisseling gepland, die op de verjaardag van Zelenski met veel tamtam verkondigd zou worden. Rusland heeft twee vliegtuigen richting grens gestuurd. Een ervan werd door Oekraïne neergehaald, met als resultaat 65 dode Oekraïense krijgsgevangenen. In eerste instantie meldde de Oekraïne trots: "we zijn erin geslaagd een Russisch vliegtuig af te schieten". Toen drong het besef door, dat ze hun eigen mensen gedood hadden en het bericht verdween. In de westerse media werd dit weer eens als Russische propaganda beschouwd, maar toen publiceerden de Russen foto's van het wrak en naamlijsten en toen viel de beschieting niet meer te ontkennen. De stand is nu: de Russen hebben ons niet voldoende over de geplande vlucht ingelicht, het is de schuld van de Russen dat we het vliegtuig hebben afgeschoten. Volgens de Russen waren de Oekraïeners volledig van het transport op de hoogte. Voor Zelenski zou dit incident funeste gevolgen kunnen hebben. Op zijn verjaardag werd in Kiev een flashmob gehouden, men liet brandende papieren vliegers op, met het opschrift: "gefeliciteerd met je verjaardag - moordenaar!" De Oekraïne ontwikkelt zich steeds meer tot een terreurstaat, of misschien zijn dit al de voorboden van de verwachte partizanenoorlog. Het Westen wil Rusland koste wat kost klein krijgen, als het niet op militaire manier lukt, dan probeert men het met een patrtizanenoorlog. Toe te geven dat Rusland gewonnen heeft, lijkt ondenkbaar. Bovendien zou dit vrijwel zeker de verkiezingsoverwinning van Donald Trump inhouden - het ergste schrikbeeld voor iedere Neo-con. De Russen hebben zichzelf beter onder controle, Poetin heeft tot nu toe een verdere escalatie weten te voorkomen, maar de sfeer wordt grimmiger. Onlangs voorspelde het hoofd van de Russische geheime dienst, Narysjkin, de Oekraïne voor de toekomst een treurig lot en in Rusland wordt al lang gewaarschuwd dat de voorwaarden van vredesovereenkomsten steeds nadeliger voor de Oekraïne zullen uitvallen, naarmate het conflict langer duurt.

  • De gemiste vrede
    by FZ on december 31, 2023 at 4:37 am

    In het voorjaar van 2022 vonden er tussen Rusland en de Oekraïne vredesbesprekingen plaats en velen hoopten dat de SMO reeds na een maand beëindigd zou worden. Vredesverdragen lagen klaar om getekend te worden. In ieder geval was dit de Russische versie van het verhaal, dat echter door het Westen als Russische propaganda afgedaan werd. Onlangs werd op de Oekraïense staatsTV((let wel - niet door alternative of Russische kanalen!)) een interview uitgezonden met een Oekraïense politicus die bij de onderhandelingen in Istanboel betrokken geweest was. Hij bevestigde daarin dat er in de lente van 2022 een vredesverdrag getekend had kunnen worden, indien het regime in Kiev niet plotseling de overeenkomst opzij had geschoven. De journaliste vraagt ongelovig: "dus vorig jaar had al vrede kunnen zijn en al die tienduizenden soldaten waren niet gedood?" Dit wordt door Arachamija beaamd. Verder vertelt hij dat de neutraliteit van de Oekraïne de belangrijkste voorwaarde van de Russen geweest was, maar dat toen alles in kannen en kruiken was, Boris Johnson uit London aangesneld kwam met der boodschap: "samen met de Russen wordt hier niets getekend!" In de mediawereld sloegen Arachamijas uitspraken in als een bom. Hij ontkrachtte daarmee het hele narratief dat Russland op een mooie dag, zonder enige reden de Oekraïne had aangevallen en dat Poetin, geleid door imperiale waandenkbeelden, zich pas tevreden zou geven nadat hij niet op zijn minst Berlijn had veroverd. Verder werd volgehouden dat de Oekraïne altijd tot onderhandelingen bereid geweest was en dat de duivelse Russen dat hadden verhinderd. De waarheid is echter dat Zelenski in de constitutie had laten vastleggen, dat vredesonderhandelingen pas mogelijk zouden zijn, nadat de Krim was herovert en Poetin niet langer aan de macht was. Russland had daarentegen steeds verklaard tot verhandelingen bereid te zijn, maar dan met realistische voorstellen. Hoe zal een Oekraïner die familieleden heeft verloren, zich voelen als hij over deze gemiste kans op vrede hoort? Zal dit niet de bereidheid om nog verder voor de Oekraïne te vechten, aanzienlijk verminderen? Intussen komen van alle kanten getuigenissen naar buiten die de Russische versie van het verhaal bevestigen. De getuigen zijn o.a. de Turkse minister van buitenlandse zaken, de voormalige Israëlische premier Naftali Bennett((Bennett heeft na zijn aftreden een zeer openhartig interview gegeven over de Oekraïne en de vredesonderhandelingen. In het Ivrit met Engelse ondertitels: https://www.youtube.com/watch?v=ZpCTEBaTFS8&t=233s)), voormalig Bondskanselier Gerhard Schröder etc. De VS ontkennen nog steeds dat ze iets met het falen van de onderhandelingen te maken hadden((zie b.v. No, The U.S. Did Not Sabotage Russia-Ukraine Peace)) Begin november verscheen op een mij onbekende website, Brave New Europe, een gedetailleerde analyse van de gebeurtenissen in maart 2022. Ook deze analyse had in der westerse media moeten inslaan als een bom, en had in wezen voorpaginanieuws moeten zijn.  Het westerse narratief wordt hierdoor weer eens grondig weerlegd. Het artikel is een gedetailleerde reconstructie van de Oekraïens-Russische vredesonderhandelingen in maart 2022 en de begeleidende bemiddelingspogingen van de toenmalige Israëlische premier Naftali Bennett, gesteund door president Erdogan en de voormalige Duitse bondskanselier Schröder. De tekst is opgesteld door de gepensioneerde generaal H. Kujat en Prof. H. Funke, twee van de initiatiefnemers van het onlangs gepresenteerde vredesplan voor de Oekraïne. En het is ook in verband met hun vredesplan dat deze reconstructie zo ontzettend belangrijk is. Het leert ons dat we het ons niet kunnen veroorloven om een staakt-het-vuren en de vredesonderhandelingen opnieuw uit te stellen. De menselijke en militaire situatie in de Oekraïne zou dramatisch kunnen verslechteren, met als bijkomend gevaar dat het zou kunnen leiden tot een verdere escalatie van de oorlog. We hebben een diplomatieke oplossing nodig voor deze wrede oorlog - en wel nu! Zeven punten in het bijzonder moeten worden benadrukt: Slechts een maand na het begin van de Russische militaire interventie in de Oekraïne waren de Oekraïense en Russische onderhandelaars heel dicht bij een staakt-het-vuren en een alomvattende vredesoplossing voor het conflict gekomen. In tegenstelling tot vandaag hadden president Zelenski en zijn regering zich ingespannen voor een onderhandelde vrede met Rusland en een snel einde van de oorlog. In tegenstelling tot wat het Westen beweerde, waren de Oekraïne en Rusland het er destijds over eens dat de geplande uitbreiding van de NAVO de oorzaak van de oorlog was. Daarom richtten ze hun vredesonderhandelingen op de neutraliteit van de Oekraïne en het afzien van het NAVO-lidmaatschap. In ruil daarvoor zou de Oekraïne zijn territoriale integriteit behouden, met uitzondering van de Krim. Het lijdt weinig twijfel dat deze vredesonderhandelingen mislukten door het verzet van de NAVO en in het bijzonder de VS en het VK. Een dergelijk vredesakkoord zou neerkomen op een nederlaag voor de NAVO, het einde van de uitbreiding van de NAVO naar het oosten en dus het einde van de droom van een door de VS gedomineerde wereld. Het mislukken van de vredesonderhandelingen in maart 2022 en de daaropvolgende intensivering van de oorlog heeft honderdduizenden mensen het leven gekost, vooral jongeren, heeft een jonge generatie diep getraumatiseerd en de ernstigste mentale en fysieke wonden toegebracht. De Oekraïne is blootgesteld aan enorme verwoestingen. Dit heeft geleid tot een hoge graad van verarming en een aanhoudende ontvolking van het land. Niet alleen Rusland, maar ook de NAVO en het Westen dragen een zwaar deel van de schuld voor deze ramp. De huidige onderhandelingspositie van de Oekraïne is veel slechter dan in maart 2022. De Oekraïne zou nu grote delen van zijn grondgebied kunnen verliezen. Het blokkeren van de vredesonderhandelingen destijds heeft iedereen schade berokkend: Rusland en Europa - maar bovenal de bevolking van de Oekraïne, die met haar bloed betaalt voor de ambities van de grootmachten en daar waarschijnlijk uiteindelijk niets voor terugkrijgt. Ik heb een nieuwsitem van de Russische televisie van ondertitels voorzien, om te laten zien hoe in Rusland over de mislukte vredesonderhandelingen bericht wordt. [aiovg_video id=62221] Als er over de Russische media gesproken wordt, heerst de mening: allemaal propaganda! Persoonlijk voel ik me, als ik de Russische media volg,  veel beter geïnformeerd dan door de westerse officiële kanalen. Een kenner van deze materie, Gilbert Doctorow,  schrijft hierover: Zoals ik de afgelopen weken al heb gezegd, verzinnen Russische talkshows als bijvoorbeeld "60 Minuten" geen materiaal voor hun publiek. Nee, ze nemen video en tekst over van westerse media en tonen op het scherm zeer representatieve fragmenten van wat er in het Westen wordt gezegd over de oorlog in de Oekraïne. Dit wordt dan besproken door panelleden. Een paar weken geleden besteedde de Russische televisie speciale aandacht aan een interview met generaal Harald Kujat dat in het Westen wel naar behoren was gepubliceerd. Kujat is ex-hoofd van het Militaire Comité van de NAVO en daarvoor was hij de hoogste officier van Duitsland met de titel Inspecteur-generaal van de Bundeswehr. De Russische nieuwszenders besteedden aandacht aan de evaluatie die deze hoge militaire expert gaf van de oorlogssituatie, in het bijzonder aan de manier waarop Rusland militair en economisch veel sterker naar voren komt dan in februari 2022, in tegenstelling tot de verwachtingen van de Verenigde Staten en haar bondgenoten, terwijl de Oekraïne zijn militaire potentieel heeft verspeeld en niet kan winnen, hoeveel hulp het ook krijgt van het Westen, omdat de menselijke reserves zijn uitgeput.    

Translate »