Wij Allen Per Persoon In Eenheid

Zorgmedewerkers verenigd

Maken zich zorgen

Over

Wij zijn een onafhankelijke, non-profitorganisatie 

Wij zijn een groep verpleegkundigen en verzorgende uit vele sectoren van de gezondheidszorg. We maken ons zorgen over de gevolgen van alle maatregelen op het algeheel welbevinden en fysieke gezondheid van de samenleving. Dit heeft ervoor gezorgd dat wij ons hebben verenigd om onze stem te laten horen.

Wij werken in de praktijk

Wij zijn werkzaam in de praktijk, in verschillende sectoren van de gezondheidszorg, wat resulteert in een diverse groep van  zorgverleners. Van onder andere intensive care verpleegkundigen tot aan zorgprofessionals uit de verzorgings- en verpleeghuiszorg, van thuiszorg, gehandicaptenzorg tot aan geestelijke gezondheidzorg en ambulance verpleegkundigen. Dit maakt ons een groep met een brede blik op vele facetten van de gezondheidszorg.

  • Zingende Zorgmedewerker, of toch niet meer?
    by Zorgmedewerkerverenigd on mei 18, 2022 at 6:40 pm

    Ik wil mijn verhaal vertellen en ik hoop dat ik in een werkomgeving kan komen, waar ik net zo kan werken als ik nu doe, maar dan met mensen die het wél begrijpen! Sinds februari 2020 ben ik huiskamermedewerker in een verpleeghuis voor mensen met dementie en dit is mijn mooiste baan ooit! Ik maak gemakkelijk contact met de ouderen, ik ondersteun collega’s en ben er voor de mensen om hen nog waardevolle momenten te geven; tijdens het ontbijt, lunch of avondeten; voor een luisterend oor, een knuffel, voor begrip, om rust te brengen, of juist voor een activiteit, beweging of spel, dus ook voor de gezelligheid. Ik heb elke dag een mooie dag!! Ook in de eerste lockdown. Na de eerste persconferentie voelde ik dat het serieus was, eerst leek het ver van mijn bed, nu kwam het dichtbij: “O, jee, ik werk met ouderen. We moeten ze beschermen”.Ik hield me aan de maatregelen. Ik was voorzichtig. Er werd op werk uitgelegd dat er een virus was en dat wij ervoor wilden zorgen dat het bij ons vandaan bleef. Zo werden de richtlijnen keurig gevolgd. Bewoners probeerden het te begrijpen, maar toch was er veel verwarring: “Waarom mag ik niet naar het winkeltje; “Waarom komt mijn dochter niet?” Helemaal in de war wanneer ze moesten videobellen middels een IPad en intens verdriet. Geen vrijwilligers die eropuit gingen met de mensen, geen activiteiten meer beneden in de zaal. Geen live bezoek, geen knuffels, pas veel later werden er dingen geregeld voor ontmoetingen achter het raam en de familie aan de andere kant daarvan, via de tent buiten. De bewoners begrepen er niets van. Er was eigenlijk niet veel aan de hand nog, maar alles uit voorzorg. Er is een lange periode geweest waarin we werkten zonder mondkapje, het bleef rustig. In mei 2020 zag ik Willem Engel bij Café Weltschmerz en hij opende mijn ogen. In diezelfde periode of kort daarna, zag ik video’s van Huig Plug over het reilen en zeilen in Den Haag, schandalen, doofpotten, SDG’s. En mijn ogen werden verder geopend. Ik volgde hen en andere mensen, professoren als Theo Schetters en Pierre Capel, die andere informatie gaven dan ik zag in nieuwsberichten of op gangbare televisiekanalen. Dus kwam ik steeds meer te weten over het immuunsysteem, infectie, besmetting, over PCR-testen, mondkapjes, WEF, WHO, en wat je kunt doen om gezond te blijven of weer te worden! Vanaf dat moment ben ik me gaan uitspreken en voelde ik noodzaak om te demonstreren en ben dan ook frequent aanwezig geweest. Er is in het najaar van 2020 wel veel gebeurd. Er zijn best wat bewoners overleden. Verzorgenden hielpen bewoners met klachten, kregen zelf klachten, sommigen waren lang uit de running.Ik, als huiskamermedewerker, ben toen op andere woningen en clusters gezet, dus juist niet op de ‘Covid-woningen’.In die tijd, waren we net overgegaan op het dragen van mondkapjes. Na een zekere periode moesten we er toch aan. Ik wist inmiddels dat dat geen zin had en wat voor schade het veroorzaakt. Alles in mij zei me; “NEEE, dat niet!” Ik was boos. Ik heb gemaild, vragen gesteld, over de ventilatiesystemen, over het nut van de kapjes etc. Van een medewerker Hygiëne en Infectiepreventie-ziekten kreeg ik een onbevredigend antwoord. Ik ben onder protest het mondkapje gaan dragen. De bewoners verstonden/verstaan me niet en zagen/zien mijn gezicht niet, wat sowieso heel onprettig is in communicatie. Ik heb hem soms, enkele seconden, op. Het grootste deel van de werkuren hangt hij onder m’n kin. Langzaamaan werd duidelijk dat er een “vaccin” zou komen dat de ouderen zou “beschermen”. Door mijn bronnen wist ik wat dat zou betekenen. Ik heb zoveel gehuild, en soms nog.Zou er een mondkapverplichting komen of verplicht testen? Na maandenlange stilte in het huis was er afgelopen zomer een enkel buitenoptreden van de activiteitenbegeleiders of artiesten mét mondkapje… Heel triest en achterlijk. Dat wij ze moesten dragen was één, maar een bewoner die 3x in de week een nierdialyse in het ziekenhuis moest hebben en in de gang wachtte op de taxi, moest het ook dragen. Té zot, echt.En daarna prikken…?Ik had uitgesproken naar collega’s als ze vroegen of ik ook een vaccin zou halen, dat ik dat niet wilde.Ik vertelde over het spike eiwit, de gevaren, wel met enige hoop dat zij dat allemaal niet zouden doen. Ik wilde iedereen beschermen, redden.. Tevergeefs. Zij vertrouwden erop dat het goed was, ze waren eerder verbaasd dat ik het niet vertrouwde.Begin februari 2021 zouden de bewoners worden geprikt. Eén meneer is niet geprikt, wist ik, en later bleek dat zijn zoon bij demonstraties aanwezig was. Hij wilde dat niet voor zijn vader. Tijdens een dienst werd ik op het matje geroepen bij de manager. Daarbij aanwezig was een dame van P&O. Ik kreeg een officiële waarschuwing. Ik mocht mij niet meer uitlaten over corona, beleid of wat ook met dit onderwerp te maken heeft. Collega’s van mijn cluster hadden over mij (mijn gedrag) geklaagd betreft de maatregelen. Ik was overvallen, ik stond perplex. Ik had één keer spanning gevoeld met een collega, toen bleek dat we niet hetzelfde vonden. Ik heb de manager toegezegd hierover niet meer te praten, maar dat ik niet begrijp waarom deze werkgever ons oplegt het mondkapje te dragen terwijl we weten wat dat betekent, zowel voor de bewoners als medewerkers.Ik vind mijn werk te mooi en wilde dit niet uit mijn handen laten glippen. Ik ben er voor de mensen, dat hebben ze verdiend en ik ben daar gelukkig mee. Ik heb me in oktober 2021 voor het eerst ziek gemeld, omdat ik heel moe was, tot niets in staat en verkouden klonk, maar niet verkouden was. Ik wil geen test, maar het was inmiddels normaal geworden dat iedereen dat deed, dus werd de procedure met me doorgenomen. Ik heb de manager eraan herinnerd dat ik anders in dit verhaal sta, dat niet wil en dat ik daar over na wilde denken. Na overleg met hogerhand hebben we later met elkaar gebeld en als ik me niet liet testen, dan kostte mij dat twee vakantiedagen. Als je je ziek meldt en je laat je testen dan krijg je bijzonder verlof!Dit geeft al aan dat het scheef zit, maar ik was opgelucht dat ik “gewoon” ziek thuis kon blijven. De reden dat ik mijn verhaal wil doen is, omdat ik ondanks alle overheidsmaatregelen en beleid van werk die “nodig“ zijn en mij heb weten aan te passen, weet te navigeren toch veel weerstand voel en situaties meemaak die ik stuitend vind en mij doen steigeren. Mensen terugsturen naar hun kamer, omdat ze net getest zijn en in hun kamer moeten blijven totdat de uitslag er was tot 48 uur later… maar net een paar minuten terug nog met elkaar in de huiskamer gezeten hebben. Mensen tegenhouden, de deur dichthouden van de huiskamer.. ervoor gaan staan. Omdat ze niet bij de anderen mogen zijn.. Ik heb dat een keer gedaan, maar dát ga ik nooit meer doen! Bewoners vroegen wat ze mankeren, of ze nou doodgaan? Broeders en zusters zeiden dat ze ziek waren.. en anderen zouden dan ook ziek kunnen worden.. Sinds de prikken gegeven zijn al bij de eerste, de tweede, toen na een booster en een vierde prik, zijn er opvallend meer valpartijen. Over het algemeen kunnen de mensen niet veel meer, zijn zó ontzettend moe, zitten apathisch aan tafel, kunnen hun boterham niet zelf meer klaarmaken, snijden in servetten i.p.v. hun brood. Er zijn vaker insulten (een vrouw die schudde en schokte, die ik in mijn armen opving), plotse overlijdens en in december 2021; twee weken na de booster 6 overlijdens in een week… En tijdens de ‘crisis’ waren dat er niet zo veel. Ik moet soms mijn tranen inslikken van dingen die gebeuren. Zoals gisteren met een bewoner, de enige die niet positief getest was in de woning waar 7 andere bewoners dat wél waren en nog een resthoest hadden, maar uiteindelijk toch moest testen onder (enige) dwang (“Ik houd uw handen wel vast”). De woning zou na de paar dagen quarantaine weer opengaan, maar omdat de echtgenoot van de vrouw op bezoek was geweest en positief testte, zou zij toch weer een test moeten ondergaan.Mevrouw gaf aan dat niet te willen. Heel duidelijk. Ze heeft het twee keer gezegd. En toch kreeg ze één stok in de mond en daarna één in de neus geboord. Ik zat er naast. En werd niet goed. Ik kan het niet aanzien, ik blokkeer. Ik moest even op mezelf zijn na dit afschuwelijke moment. Even terugtrekken om mezelf te herpakken. Ik ging bij mevrouw zitten en vroeg of het met haar ging. Ze zei dat ze het zo naar vond en ik antwoordde dat ik dat ook vond en dat ik er bijna van moest huilen. Mijn vraag is dan, waarom wordt zo’n test afgenomen als iemand het niet wil? Waar ligt de grens?Mag er een invasieve behandeling plaatsvinden wanneer iemand nog in staat is om nee te zeggen en daadwerkelijk NEE zegt? In hoeverre is dit acceptabel? Misschien zelfs strafbaar..? Dit kunnen we de mensen toch niet aandoen?Ik ben in tweestrijd, omdat ik me hierover wil uitspreken op werk en het kan/mag niet? Mijn mond is gesnoerd. Als er in nieuwsbrieven geschreven wordt en bij medewerkers gevraagd wordt naar “Waardigheid en Trots”, wat dat dan betekent en dat dat is wat de instelling wil uitdragen.Dan maak ik me kwaad, want het klinkt zo mooi, maar in de praktijk is dat helemaal niet van toepassing.Ik moet van mezelf hierover in gesprek met de manager. De bewoners lijden. De bewoners ervaren angst, voelen zich schuldig en teveel, de woning(-en) op slot, isolatie, niet of nauwelijks visite, eindeloos testen en het blijft zich maar herhalen… De maatregelen zijn er nu af, het testen is nog preventief. Ik verzeker u, dat gaat nog wel even door..Ik zoek een instelling die de mens centraal stelt, zonder deze onnodige, schadelijke zaken voor zowel de bewoner als de medewerker.. Ik wil niet (meer) voor een organisatie werken die zo met mensen omgaat. Ik heb pas een opleiding Zingen in de Zorg afgerond en ik wil als huiskamermedewerker en Zorg Zangeres de mensen ondersteunen in hun laatste levensfase. Misschien kunnen lezers mij in contact brengen met mensen die er net zo instaan als ik? Een hartengroet, Liesbeth, huiskamermedewerker ouderenzorg

  • Alweer ziek met ‘Covid’?
    by Zorgmedewerkerverenigd on mei 11, 2022 at 9:16 pm

    Ik ben zelfstandig verpleegkundige in de thuiszorg en heb er voor gekozen mij niet te laten vaccineren. Wat ik nu mee maak heb ik nog nooit in de 17 jaar dat ik werkzaam ben in de zorg gezien. Mijn gevaccineerde collega’s krijgen keer op keer Covid en ik mag dan inspringen. Deze week bij 1 cliënt zijn beide collega’s ziek. Ik sta er nu alleen voor en vervanging is niet te vinden. Het verbaasd me hoe vatbaar mijn collega’s momenteel zijn. Zowel voor Covid maar ook de gewone griep. Ik vind het een zorgwekkende situatie gezien er in mijn werkgebied niet veel verpleegkundige meer te vinden zijn. Ik blijf mijn beste beentje voor zetten voor mijn cliënten maar hoe lang gaat dit door? Jaqueline, ouderenzorg

  • De koek is op
    by Zorgmedewerkerverenigd on mei 4, 2022 at 6:00 am

    Jasper heeft het syndroom van down en is bijna 50 jaar. Net voordat covid ons land bereikte is Jasper bij ons komen wonen. Een enorme stap voor zijn ouders, want daar had hij tot nu toe gewoond. Jasper is blij met een eigen woning en is graag in zijn woning. Ook heeft hij aansluiting gevonden bij zijn groepsgenoten. De ouders van Jasper hebben nadrukkelijk verzocht hem niet te laten testen of te laten vaccineren. Meteen na verhuizing moest Jasper in quarantaine, omdat er een “besmetting” was. Niemand was ziek. Omdat Jasper niet getest mag worden mag hij 10 dagen niet op de groep. Zijn ouders haalden hem naar huis waar hij niet wil zijn, want hij woont nu tenslotte zelfstandig. Het vaccineren begon toen en er kwam een feest. Jasper mocht niet naar het feest, omdat hij niet gevaccineerd was. De overige bewoners mochten wel naar het feest. Jasper begrijpt hier niets van. Onder de gevaccineerde weer een “besmetting”. Niemand ziek, maar weer moest hij naar zijn ouders, vanwege de maatregelen. Ook werk kon niet doorgaan. Jasper is verdrietig. Uit de groep kwamen geluiden dat het niet goed is dat hij niet gevaccineerd is en daarom niet mee mag doen met alle leuke dingen. Jasper is nu voor de derde keer in quarantaine. En weer is er niemand ziek. Een collega wilde een zelftest afnemen, terwijl dit met klem is gevraagd niet te doen. Jasper is niet de enige ongevaccineerde. Volgens het beleid is het vanzelfsprekend hier op deze manier mee om te gaan. Als begeleider kan ik dit niet begrijpen. Wat is het verschil tussen mij en hem? Waarom moet ik werken en moet hij in quarantaine? Zoekt het virus de verschillen tussen werknemers of bewoners? Een gesprek met collega s is onmogelijk. Zij gaan niet met mij in discussie, is de reactie en beleid is beleid. Dit heb ik op te volgen. Vrijwilligers van sportclubs vragen wie er bij ons wel/niet gevaccineerd zijn en er wordt antwoord op gegeven. Als een ouder vraagt naar wie er besmet is wordt er geen antwoord gegeven, want dat heeft alles te maken met privacy. Meten met twee maten dus. De boodschappen worden netjes bezorgd. Het bedrijf komt binnen (zonder mondkapje). Dit vindt niemand een probleem. Wel is het een probleem als ik het kapje niet op heb. Ik wil hem niet op omdat bewoners mijn mimiek moeten kunnen zien, zodat ze mij kunnen begrijpen. Opnieuw wordt hier met heel veel maten gemeten (nee niet die anderhalve meter). Omdat ik geen kampbewaakster wil zijn en mensen onnodig op moet sluiten ben ik op zoek naar ander werk. Twee jaar heb ik geprobeerd een draai te geven aan hoe er met mensen om wordt gegaan, maar tevergeefs. Als dit voorbij is wil ik niet meer met dit soort collega’s samenwerken. Ik ben op, gefrustreerd en kan mijn werk niet meer met passie doen. ‘Jody’ zorgmedewerker gehandicaptenzorg

  • Verwaarloosd
    by Zorgmedewerkerverenigd on april 28, 2022 at 10:17 am

    Ik werk in een verpleeghuis. Ik moet al twee jaar toekijken hoe mensen verwaarloosd worden en eenzaam zijn. Mensen worden in isolatie gezet en door het te kort aan personeel, zien ze niemand meer, eten en drinken ze nauwelijks.. er is gewoon geen aandacht voor hen. Mensen zijn in de derde golf overleden aan uitdroging en eenzaamheid.. ze zijn niet ziek, maar worden op hun kamer gezet, vanwege een positieve test. Het ziekteverzuim onder het personeel is 45%. Soms staan we maar met de helft van de bezetting en moeten we roeien met de riemen die we hebben. Van de 80 bewoners, hebben 2 familieleden gereageerd op onze noodkreet om hulp. Het was vreselijk. Er vallen nu steeds meer collega’s af die het niet meer aan kunnen, die op hun tandvlees lopen en dit lijden niet meer aan kunnen zien omdat ze de zorg niet meer kunnen bieden die ze willen en waarvoor ze in de ouderenzorg zijn gaan werken. Als verzorger van ouderen ga je van de mensen houden en als je die zorg niet meer kan bieden, en je niet meer vanuit je hart kan werken, raak je vermoeid en uiteindelijk zelf ziek of besluit je wat anders te gaan doen. Feitelijk waren er in de derde golf geen mensen ziek van COVID, maar door de vergaande maatregelen stierven ze toen aan verwaarlozing. Ik schrijf dit echt met groot verdriet in m’n hart en hoop dat de aankomende herfst en winter er wel naar de ouderen wordt gekeken en MET HEN wordt besloten wat zij willen in plaats van dat er VOOR HEN wordt besloten. Ze mogen niet ziek worden maar wel sterven als gevolg van gebrek aan zorg? Dit is een oproep aan de politiek en ouderen organisaties om nu wel daad bij het woord te houden en dit nooit meer te laten gebeuren. Ouderen mogen overal aan sterven behalve aan covid maar de manier waarop zij sterven, daar hebben wij invloed op dus geef de oudere hun beslissingsrecht terug! ‘Anouk’ ouderenzorg

  • ‘Dat hebben ze gezegd’
    by Zorgmedewerkerverenigd on april 20, 2022 at 6:00 am

    Ik zou graag wat met jullie willen delen. Ik kwam vandaag werken en zag bij binnenkomst al dat het weer raak was. Nou is dat dan zo en deal ik daarmee. Echter vind ik het steeds moeilijker. Niet om de corona, daar ben ik niet bang voor en heb ik zelf weinig last van. Waar ik wel last van heb is wat het met anderen doet en dan in dit geval met onze bewoners. Marcel, die ALWEER opgesloten op zijn appartement zit. Terwijl het hem de vorige keer zoveel gekost heeft. Dat ik de vorige keer dacht dat hij eraan onderdoor zou gaan en dat hij het opgegeven had, zo geen levensenergie meer had, maar er toch weer enigszins bovenop gekrabbeld is. Ik hou mijn hart vast wat het hem deze keer zal kosten. Misschien valt het mee, maar misschien ook niet. Sam en Rosanne, hoe moeten zij zich voelen? Ik zou me echt serieus zwaar genaaid voelen. Je hebt een positieve test gehad, wat zou moeten betekenen dat ze antistoffen hebben… Helaas, als dat langer als 8 weken geleden is, dan moet je gewoon in quarantaine…en die booster? Die mag je pas na 12 weken… Hoe valt dit uit te leggen? Ik snap zelf de logica er al heel lang niet meer van, laat staan dat zij het kunnen begrijpen. Ze worden nu dus gewoon gestraft omdat ze 10 weken geleden een positieve test gehad hebben!!! De anderen mogen wel van alles doen, maar zij niet. Hoe oneerlijk is dat?? Oké, dat kan ik dan allemaal wel even parkeren, mijn happy face opzetten en professioneel begrip tonen en doen wat er van me verwacht wordt.Vervolgens moppert Sam dat zijn was nog in de machine zit. Vraag ik waar ik mee kan helpen, vertelt hij dat hij niet alleen zijn was mag doen. Oh, hoezo niet? vraag ik hem. ‘Dat hebben ze gezegd’. Vervolgens ben ik hem aan het helpen met de was ophangen en nodig hem uit om morgenochtend even te gaan wandelen, zodat hij zijn ei kwijt kan en even buiten is, uit de omgeving. Zegt hij dat hij niet mag gaan wandelen. Oh, hoezo niet? ‘Ja, dat hebben ze gezegd’. Hierop geantwoord dat ik persoonlijk begeleider ben en met hem afspreek dat hij iedere dag mag wandelen met begeleiding zolang hij thuis zit. Net als de vorige keer. Hij dit nodig heeft en belangrijk is. Later in de woonkamer, vraagt Jelle of hij om 20 uur iets mag kijken op televisie. Dat mag, waarop ik aan de aanwezige bewoners vraag hoe de plekken op de bank verdeeld zijn. Krijg ik terug dat ze niet op de bank mogen zitten!! Oh, hoezo niet? ‘Ja, dat hebben ze gezegd’, we moeten op onze eigen plek blijven zitten. Nou, als er niemand anders op die plek hoeft te zitten en John wil tv kijken, dan kan hij daar gewoon zitten. We hebben afgesproken afstand te houden en dat hebben we dan nog steeds… En dat was bij mij de druppel. Kunnen we alsjeblieft flexibel zijn en kijken naar wat iemand NODIG heeft? En niet zo strak en star en allerlei regeltjes bedenken. Ze zitten WEER op elkaars lip, hoe meer regeltjes, hoe meer ze op elkaar gaan letten en hoe ongezelliger het wordt. Wees flexibel binnen de kaders die er zijn, in dit geval quarantaine voor een aantal, afstand voor allemaal en pas je aan, aan de bewoner en kijk wat hij of zij nodig heeft op dat moment.En het kan goed zijn hoor, dat het niet letterlijk op die manier aan ze gezegd is, maar dit is wel hoe het dus binnengekomen is en wat er is blijven hangen.Ik heb er intussen echt last van dat ik mee moet doen aan het ongelukkig maken van onze bewoners, want zo voelt het. Ik doe mijn best om het allemaal draaglijk te maken voor ze, het telkens maar weer proberen te verzachten, het beste ervan te maken, het uit te leggen (terwijl ik er zelf niets van begrijp) en te doen alsof het allemaal maar normaal is. Maar het is niet normaal, er klopt niets van, en hoe meer ik me erin verdiep, hoe minder ervan klopt en hoe lastiger het is.Op het moment dat er geen positief geteste bewoner is, dan is het prima te doen, dan kan ik er prima mee leven om te doen alsof, maar nu valt het me zwaar en maakt het me heel erg verdrietig… Wij gaan aan het einde van onze dienst weer naar huis, trekken de deur dicht en stappen ons eigen leven weer binnen. Voor hun is dit hun leven… ‘Erin’ persoonlijk ondersteuner gehandicaptenzorg